Standbeeld

Binnenkort kun je met je twee handpalmen

zijn gezicht afdekken, zo mager is hij geworden.

Elk botje zul je apart kunnen aanraken:

deze bekentenissen van onder het vlees;

maar als je kijkt, zullen je ogen een pijn voelen

alsof je over scherpe stenen liep, blootsvoets.

Kijk dus niet naar hem: je kunt hem beter afdekken,

met je vingers omhullen. Kijk liever naar de

scherven-scheuren van de wereld, in stukken in de koude

decemberlucht gebrokkeld, waarin je dan ineens

iets gewaarwordt, waardoor je

jezelf herkent en uitroept: dit,

dat je dit tegen hem had willen zeggen –

Dan zul je jezelf moeten beheersen: laat de

wildheid van de minuut door jezelf heen bliksemen.

Til zijn kin voorzichtig iets omhoog,

en draai zijn hoofd met een doordachte, zachte, heldere

beweging die kant op en laat hem los.

Je hoeft nooit meer te kunnen zien. Maar weet

te herinneren: welke kant hij op keek

en waarnaar keek op het koude voetstuk

van het niet-voorbijgaan een gezicht

dat even later koud werd.