Hij laat je los…

Hij laat je los en schept je opnieuw

uit de verdwenen sporen van zijn aanrakingen:

zo, zoals je voor hem ophoudt te bestaan.

Alsof het vlees van een vrucht zou schrompelen,

zich van de schil terugtrekkend, naar binnen.

Wat kun je voor hem blijven? wat niet eens meer

op zoek is naar het vluchten door jou,

maar het binnenste punt zoekt,

tot waar hij in jou kan reiken,

waar hij kan gaan stralen, want dat is het enige,

en alleen zichzelf raakt hij aan, wat van hem is –:

Een firmament komt tussen jou en hem. Maar als je

niet tot over het firmament voor hem

reikt zelfs zo, wat ben je dan? – waar het

hart van het niet voorbijgaan plotseling

overslaat? materiaalfout? – waarin?