Het blauwe ooglid

’Is hij er nog’, zoals we vroeg in de ochtend om

drie, vier, zo’n vijf jaar geleden, ’s zomers opstonden?

Alsof het er niet één zou zijn, zo gaan jaar na jaar om,

en of er geen ander spoor achterbleef dat we vonden:

slechts de draden van de vraag, uiteengerafeld, rondom

de overlevende, in zijn herinnering, –

en bruin-zwart met de blauwe ooglidsluiting

van een mussenoog zou mijn droom komen, uitmonden

in waar ik ben, misschien waar mijn volledigheid naar toeging.

Over wat voor brokstukken struikelend gebeurt het,

wanneer ik op zoek ben, maar het niet vinden kan?

Misschien ga ik naar de Donau-oever en het

is tevergeefs dat ik langs de bomen kijken kan,

zijn lot zweefde op niet-eens-vleugels, net,

en ik hoop alleen dat ik aan mijn einde kom –

laat ik zonder hem niet hoeven leven, daar vraag ik om

laat mijn vlucht er een van twee zijn als het kan,

zodat ik het groeien van onvolledige jaren voorkom.

Wie had gedacht dat het zo zou zijn! Tot dan

hoorde ik de kleine geluiden elke dag

alsof iets anders het had gehoord van

mij, zo voel ik het nu. Alles valt stil op een rij, zag

ik: hij, wij; er wordt een lijn getrokken in het stof van

de nieuwe-wind, dat is de verandering waardoor ik’s nachts

zal ontwaken, weet ik, en tervergeefs straks

zal kijken naar de klok, het wordt geen ’zo’n uur of drie’, ach

bedek mij, blauwheid, beleven moet ik dat nog straks.