’Is hij er nog’, zoals we vroeg in de ochtend om

’Megvan-e még’, mint keltünk hajnalonta

drie, vier, zo’n vijf jaar geleden, ’s zomers opstonden?

háromkor, négykor úgy öt éve nyáron?

Alsof het er niet één zou zijn, zo gaan jaar na jaar om,

Jön évre év csak, mint ha egy se volna,

en of er geen ander spoor achterbleef dat we vonden:

és mintha nem maradna semmi más nyom,

slechts de draden van de vraag, uiteengerafeld, rondom

csupán a kérdés szála, szétsodorva,

de overlevende, in zijn herinnering, –

a tova-élő emlékezetében –

en bruin-zwart met de blauwe ooglidsluiting

és barnás feketéllőn egy verébszem

van een mussenoog zou mijn droom komen, uitmonden

kék szemhéj – húnyásával jönne álmom,

in waar ik ben, misschien waar mijn volledigheid naar toeging.

s ott lennék már, hol lesz talán egészem.

Over wat voor brokstukken struikelend gebeurt het,

Miféle töredékekbe botolva

wanneer ik op zoek ben, maar het niet vinden kan?

történik, ha keresem se nem találom?

Misschien ga ik naar de Donau-oever en het

Talán majd lemegyek a Duna-partra,

is tevergeefs dat ik langs de bomen kijken kan,

és hiába nézek végig a fákon,

zijn lot zweefde op niet-eens-vleugels, net,

szárnyon-se-már tovalebbent a sorsa,

en ik hoop alleen dat ik aan mijn einde kom –

s én meg csak reménykedem, hogy bevégzem –

laat ik zonder hem niet hoeven leven, daar vraag ik om

kérem, hadd ne éljek nélküle én sem,

laat mijn vlucht er een van twee zijn als het kan,

kettőnk helyet lehessen végre szálltom,

zodat ik het groeien van onvolledige jaren voorkom.

ne kerekedjék, hiányosan, évem.

Wie had gedacht dat het zo zou zijn! Tot dan

Ki hitte, hogy így lesz! Addig naponta

hoorde ik de kleine geluiden elke dag

hallottam az apró zajt; mintha másom

alsof iets anders het had gehoord van

hallotta volna, úgy érzem ma. Sorra

mij, zo voel ik het nu. Alles valt stil op een rij, zag

elcsöndesül minden: ő, mi; tovább von

ik: hij, wij; er wordt een lijn getrokken in het stof van

egy vonalat az új-a-szele porba

de nieuwe-wind, dat is de verandering waardoor ik’s nachts

az a változás, melytől, tudom, éjten

zal ontwaken, weet ik, en tervergeefs straks

felébredek majd, és hiába nézem

zal kijken naar de klok, het wordt geen ’zo’n uur of drie’, ach

az órát, nem lesz ’oly hajnali három’,

bedek mij, blauwheid, beleven moet ik dat nog straks.

borulj rám, kékség, azt kell még megélnem.