Euridice

Zeg me, mijn lief, hoeveel smarten je doorstaat.

En jij, gezel van mijn hart, om wie ik stortte

in de harde platgetreden korst der aarde,

tot drie keer toe in de duistere diepten –

hoeveel smarten doorsta je om mij?

Gloeiende aarde, jouw zonneloze woestijn,

gespuugd uit de keel der tarting

daalde ik af in de diepten

van zijn zilte, bittere stroom.

Je smart weggevloeid, gelijk het water der zee.

Tot op het bot schroeit dood en droefenis.

Brengt het ijle lied, de zachte kabbel van je fluit

mij ooit weerom? Mijn duistere dood immers

overspoelde jou, gelijk het water der zee.

Voer je me terug? Levend daalde je af

naar de hellediepte om mij weg te slepen

aan de lans van je ijle lied. Ik, die leefde

en stierf voor jou, en in jou verzonk.

Hoeveel smarten doorsta je om mijnentwille?