Donker

Weer in het blinde donker, weer in het grensgebied

van het moeras, alsof ik zelf degene ben

die er niet is. Met gestrekte armen probeer ik

de klappen van de boomstammen

te ontwijken, de lage takken, ik laat

mijn voeten glijden in de gladde klei om de kuilen

te vermijden, het modderige water

waarin ik zal verdrinken als ik val.

Dit is het dode landschap van het ongeloof.

En toch, voor die onzichtbare schittering,

voor de hoop, verzoek ik zelfs het water

in de diepe bron van mijn wanhopige ik.