Weer in het blinde donker, weer in het grensgebied

Újra vakhomályban, újra a láp

van het moeras, alsof ik zelf degene ben

határövezetében, mintha én magam

die er niet is. Met gestrekte armen probeer ik

lennék az aki nincs. Nyújtott karokkal

de klappen van de boomstammen

próbálom kikerülni a fatörzsek

te ontwijken, de lage takken, ik laat

ütését, az alacsony ágakat,

mijn voeten glijden in de gladde klei om de kuilen

lábam csúsztatva síkos agyagon

te vermijden, het modderige water

a gödröket, sárral kevert vizet

waarin ik zal verdrinken als ik val.

melyben, ha elesem, megfulladok.

Dit is het dode landschap van het ongeloof.

A hitetlenség holtvidéke ez.

En toch, voor die onzichtbare schittering,

Mégis: a láthatatlan csillanásért,

voor de hoop, verzoek ik zelfs het water

a reményért reménytelen magam

in de diepe bron van mijn wanhopige ik.

mélyén megkísértem a kút vizét is.