De dichter van de Hortobágy

Een knaap met grote Mongolenogen

gekweld door weemoedig verlangen

hoedde zijn kudde en begaf zich

naar de beroemde Hortobágy.

Steeds weer was zijn ziel ingesponnen

door schemernevels, spiegelingen.

Maar de ontluikende bloem in hem

wer vertrapt door de mensenhorde.

Denkend aan de dood, wijn, vrouwen

vond hij flonkerend schone beelden.

In andere delen van de wereld

was hij een groot zanger geworden.

Maar hier werd steeds zijn blik gevangen

door grazend vee, morsige herders.

Dan liet hij zijn gezang verstommen

en vloekte hij of floot voor zich heen.