De vertaalster

Ze stapt in het gedicht. Een rots. Het sluit zich

achter haar. Zij wordt zelf tot steen.

Het dringt langzaam binnen in de cellen

van haar botten, in de bogen en gewelven.

Maar terwijl zij bevriest, wordt de materie heet

rond haar om ten slotte te versmelten,

en uit het gloeiende magma ontbloeit

een nieuwe vorm: een roos in de woestijn.

Zij stapt uit de ene rots en sluit zich in een

andere, ze herrijst en wordt vernietigd

op de weg die door haar eigen lichaam

uit de heelheid leidt in het geheel.