De hooiwagen

Een hooiwagen reed vannacht door de stad,

door onze straat, in het witte maanlicht, –

o, wat keken de muffige huizen

daarvan op! Hoe rekten de kwijnende

bomen op de boulevard zich zuchtend!

Een hooiwagen reed vannacht door de stad.

Hij kwam en reed verder, bijna zwevend

in de zoete geur die hij met zich mee bracht,

zwevend in het licht, zwevend en vertellend –

hij vertelde aan mij! Hij bracht mij de

maan boven ons dorp, stevige krekels,

ruige komondors, weiden, schallende

liederen van maaiers, de bruine huid

van boerenvrouwen, ploegen en emmers,

zigeunermuziek, mompelende doedels,

hij bracht mij al mijn herinneringen:

de gloed van de zon in de ogen van

felle stieren met roetzwarte lijven,

mest en kletterende regenbuien,

heuvels opgefrist door een zomervlaag,

zwoegende arbeid, kracht en gestadig

volharden, – dit alles voerde hij mee!

hij bracht mij alles weer. En terwijl hij

voortreed door de elektrisch verlichte

droeve stad, langs de heerbaan van de nacht,

hoorde ik met kloppend hart hoe om mij heen

de bomen, grassen en bossen groeiden,

en hoe op verre spitsen, ’t geweldig

lijf gestrekt, de oerslaap slapend, ademde

de ruigbehaarde god der bergen met

zijn eikenhouten, knoestige voorhoofd.