Een hooiwagen reed vannacht door de stad,
Szénásszekér ment át az éjszaka
door onze straat, in het witte maanlicht, –
a városon, az utcánkon, fehér
o, wat keken de muffige huizen
holdfényben, – óh hogy felfigyeltek a
daarvan op! Hoe rekten de kwijnende
fülledt házsorok! Hogy nyujtóztak és
bomen op de boulevard zich zuchtend!
sóhajtoztak a roncs körúti fák!
Een hooiwagen reed vannacht door de stad.
Szénásszekér ment át a városon.
Hij kwam en reed verder, bijna zwevend
Jött és továbbment: úszott, lebegett
in de zoete geur die hij met zich mee bracht,
az édes szagban, amely vele jött,
zwevend in het licht, zwevend en vertellend –
úszott a fényben, úszott és mesélt –
hij vertelde aan mij! Hij bracht mij de
nekem mesélt! Nekem hozta el a
maan boven ons dorp, stevige krekels,
falusi holdat, tömzsi tücsköket,
ruige komondors, weiden, schallende
lompos komondort, rétet, aratók
liederen van maaiers, de bruine huid
bőtorkú dalait, mezei nők
van boerenvrouwen, ploegen en emmers,
barna bőrét, ekét és vödröket,
zigeunermuziek, mompelende doedels,
cigány nyirettyűt, dünnyögő dudát,
hij bracht mij al mijn herinneringen:
hozta magával emlékeimet,
de gloed van de zon in de ogen van
utánam hozta kormosderekú
felle stieren met roetzwarte lijven,
bikák szemében az erős napot,
mest en kletterende regenbuien,
a trágyát és az egek árvizét,
heuvels opgefrist door een zomervlaag,
a záporban felfrissült dombokat,
zwoegende arbeid, kracht en gestadig
kegyetlen munkát, erőt, szigorú
volharden, – dit alles voerde hij mee!
kitartást, – mindent utánam hozott!
hij bracht mij alles weer. En terwijl hij
Visszahozott mindent, s míg áthaladt
voortreed door de elektrisch verlichte
a villanyfényes, síri városon,
droeve stad, langs de heerbaan van de nacht,
az éjszaka körútján: szívdobogva
hoorde ik met kloppend hart hoe om mij heen
hallgattam, hogy nőnek köröttem a
de bomen, grassen en bossen groeiden,
fák, füvek, erdők, s távol ormokon
en hoe op verre spitsen, ’t geweldig
roppant testét végigterítve hogy
lijf gestrekt, de oerslaap slapend, ademde
lélegzik ős álmában a hegyek
de ruigbehaarde god der bergen met
tölgyhomlokú, bozontos istene.
zijn eikenhouten, knoestige voorhoofd.