Ludi su

pešaci sa stojcima,

koji su svoju kičmu – a i kosu –

ispravili,

nosioci crvenobaršun mitre,

koji su na zastavu krvlju pisali:

za domovinu i slobodu,

domobrani Bema

koji su u nesmiljenoj kiši

bakrene topove cvećem kitili,

pisnuli bednici,

koji ne samo zbog zalogaja hleba,

ali i zbog istine gladovati smeli,

potajni organizatori,

koji su ognjište, porodicu

prvenstveno za druge namenili,

obnavljači,

koji su poput smilja ustrajno

na vrhovima ruševina rascvetali,

oživeli sinovi marta,

koji su preko olovo teškog

oktobarskog sivila kao zraci prodirali,

u domovima sakriveni,

koji su u nevernoj državi probijenih zidova

bez prekora počeli suvad skupljati.

I da, ludi su i oni,

koji bi ludorije nabrojanih

nastavili.

Ali udružili su se opasni luđaci

da bi odavde luđake isključili.