*** (widziałam ostatnią pszczołę...)

Widziałam ostatnią pszczołę. Wygrzewała się w skrawku słońca zachwycona tak, jakby to było toczące się nieruchomym nieboskłonem życie.

Delikatne gazowe skrzydełka podźwignęła w górę i położyła na nich ociężałą głowę. A oczy miała zamknięte.

Stopy — ruchliwe zazwyczaj — obejmował bezwład i bezruch, a jednak dysząca intensywność pręgowanego futerka mówiła, że pszczoła żyje.

Odpoczywała po dniu — a może po pracowitym lecie — grzejąc się w umierającym słońcu jesieni. Usiadłam obok niej i cicho, nie chcąc jej spłoszyć, spytałam:

co robiłaś w życiu?

miód —mruknęła

nie poruszając skrzydłem

czy dobrze jest robić miód?

o — dobrze

i tylko tyle?

tylko — spojrzała na mnie zielonym

pełnym zapachu okiem

wzruszyła ramionami

miód — to jest życie

a teraz chcesz odejść?

o tak — teraz chcę stać się cząstką zielonego plastra

tańczącą odrobiną pyłu — wiecznym brzękiem

i nie żal ci życia?

nie

moje spiżarnie są pełne ociekającego słońcem miodu — tam w środku z odrobiną zapachu i barwy

lęgną się nowe i nowe pszczoły

one będą brzęczeć

umilkła

powietrze drgało

poruszane gazowymi skrzydłami owadów