Posągi

Gorzkie.

Gorzkie było morze,

gdy spadałam w dół skalnym wąwozem,

wirowałam, kamień na kamieniach,

ogarnięta szumem muszli podomnym

do wspomnień w pustym domu,

pulsowałam

jak odłamek w skroni.

Aż wychynęłam na brzeg

i ujrzałam posągi.

Jajo żółwie oprawne w skórę

na cokole:

mój mózg gotował się w słońcu,

mój strącony hełm

bielał na piasku jak pęcherz

i leżałam z ramieniem na głazie

w białej sukni zbrukanej.

Czyje to skalne piętro?

Z tych brył o podniebnej wysokości

kto wykroił w grożnej zaciekłości

tę obojętność?

I te blachy na mnie, te blachy,

te wklęsłe metali

z bełkotem odbijąjące śwtatło,

powłoki samolotów:podobnie błyszczą,

ale wewnątrz;poruszają się żywi.

Z kroplą krwi na pasku od zegarka

leżałam wtartą; w skąłę,

nieczyste istnięnie na kąmiennej bryle.

Z uporem z największym uporem

wnikasz w kamień,

wnosisz w przedmiot, w kamień,

swoją szyję żywą,

w kamieniejący czas,

w półślepego życia przemijający blask.

Kto wykroił tę obojętność?

Z tych brył o podniebnej wysokości

twoją szyję żywą?

Sól i piach, i skalne piętro

jak jaskinia wydrążona-w niebie,

ta wieczność nieostateczna,

ten półmrok minerału –

woda szumi i szumi w jedynym łożysku ziemi,

gorycz w naczyniu kamiennym.