Otwarcie mostu

Zgłosił chłopak: „Dwa lub zabierasz!"

Ktoś komuś kartę podał…

Rzucił… za późno cofać teraz,

Ostatniej stawki szkoda –

W niej jego życie młode.

Karta nie idzie chłopakowi.

Krwawiąc się skronie pocą.

Stawka przepadła… pustka w głowie.

I bez nadziei nocą

Rusza, sam nie wie po co.

Już przed nim rzeka z rnastem nowym,

Chorągiew z wiatrem lata:

Most dziś święciły ważne głowy,

Pochód, kapela, kwiaty,

„Most świętej Małgorzaty".

Idzie na środek, gdzie spuścili

Majstrzy klamrę nad tonią;

Na wieżach czterech miast po chwili

Północ kolejno dzwoni -

Tysiąc gwiazd w wodzie płonie.

Odmiennie zegar bije każdy,

Cienko, basem z oddali.

On patrzy w głąb w odlane gwiazdy:

Starzec, dziewczyna z fali –

Dziecko, młodzian – powstali.

Najpierw z fal głowę widać tylko –

Rozgląda się dokoła,

Postać wynurza się za -chwilkę.

„Nowy most" - każdy woła –

„Poświęcić go wesoio!"

„Para gołębi niech zaczyna!"

W bieli młodzieniec i miła

Z mostu runęli już w głębinę:

I śmierć ich połączyła.

Tak kiedyś się zdarzyło.

Oklaski. - „Czas na milionera,

No, stary, kolej twoja!" –

„Ostatni dłużnik uciekł, teraz

Mnie uciec tak przystoi!"

Znów lustro wód w spokoju.

Trzeciego nawet już nie proszą,

Wszedł czwarty - „Skaczę wreszcie.

Quaterno zbiegło mi sprzed nosa!"

„Mnie honor - o, uwierzcie,

Zdobił mnie lat czterdzieści."

Skaczą: Na wodzie kręgi szersze.

Idzie chłopiec w tę stronę:

„Uczyłem się kobiety pierwszej,

Zabrakło mi mamony -

W nurt skok błogosławiony!"

Sędziwy starzec z brodą białą

Wolno na most się wlecze:

„Dźwigałem życie, sił nie stało.”

Nie klep biedy, człowiecze!

Wchłońcie go, wiry w rzece!

Nudna twarz, na pół malowana –

Jaśnie pani biadoli:

„Muszę się, biedna, stroić z rana,

Strój zrzucać - nocna kolej.

Dość mąk! Śmierć w falach wolę"

Z chrzęstem cwałuje szkielet męśki,

Szczerzy zęby wzburzony:

„Me berło sprawcą twojej klęski –

Padłeś, Napoleonie!"

„To wariat!" - szept na stronie.

Chłopiec na jego wskoczył plecy,

Ryk śmiechu brzmi daleko -

I do Dunaju we dwóch lecą:

„Z pocięglem majster czeka…

Nie mnie bić! Lepsza rzeka."

„Jam bogacz. Dość już!" - inny powie –

„Tym nudzę się po prostu!"

„Przyrzekłam wierność Alfredowi,

On żeni się z mą siostrą!"

Ich droga - w rzekę z mostu.

„Ja w pojedynku dałem słowo:

Leć, ciemna kulo, w wody!"

„Bez wstydu była ma alkowa

I oto są powody,

Że nurt mym panem młodym."

Już nie z osobna, lecz się łączą –

Miga ludzka gromada

Jak morskie ryby latające

Alba jak ptaków stado,

Zrywa się, leci, siada!

Biją jak desyczu krople duże –

Z bąblami wodne pole.

Tłum samobójców w toń się nurza,

Krążąc jak w młyńskim kole;

Starczy wód - Dunaj w dole.

Wciąż patrzy chłopak… ślepną oczy,

Szurn w głowie, myśl się błąka.

Woda się coraz grożniej toczy,

Wiry wzrastają ciągle:

Czuje - prąd go przyciąga.

I któż się oprze takiej burzy,

Złamać zły pierścień zdoła?

Ludzkie go ramię nie rozkruszy. –

Już pierwsza - zegar woła:

Most pusty, cisza w koło.