Most i rozgrzana betonowa droga,

Un puente, una ardiente vía de asfalto,

dzień już opróżnia kieszenie,

el día está vaciando sus bolsillos,

wyjmuje wszystko po kolei.

sacando afuera todo lo que tiene.

Sam jesteś, wkoło zmierzchu osłupienie.

Estás a solas al ocaso catatónico.

Krajobraz - wyrwa wyszarpana z ziemi,

Como fondo de zanja es el paisaje;

w cieniu blizny jarzące zastygły.

marca ardiente en lo oscuro deslumbrado.

Już zmierzch. Jeszcze w blaskach sztywnieją kontury,

Se hace sombrío. Hiela el esplendor,

słońce oślepia jeszcze. Lato, nie zapomnę nigdy.

ciega el sol. Nunca olvido que es verano.

Jest lato migotliwym upałem objęte:

Es verano y el calor relampaguea.

Stoją, wiem, skrzydło nawet nie drgnie,

Están de pie, y yo sé que ni aletean

obraz zastygł, drób, jak niebiańskich cherubinów stado,

las aves del corral, ardientes querubines

w klatkach z desek drzazg pełnych kuli się, pierzasty.

en sus jaulas de tablas astilladas.

Pamiętasz jeszcze? Najpierw wiatr się zjawił;

¿Aún recuerdas? Fue primero el viento;

po nim się objawiłá ziemia, potem klatka.

después la tierra; la jaula fue luego.

Żar i łajno. I jakieś refleksy ostatnie, daremny

Excrementos y fuego. Y por momentos

łopot skrzydeł podrywa się z rzadka.

nada más un reflejo, un aleteo.

I pragnienie. Ja wtedy prosiłem o wodę.

Y la sed. Pedí entonces de beber.

Jeszcze brzmi w uszach łapczywe łykanie,

Aún hoy siento los tragos afiebrados,

i po kolei gaszę stygnące złudzenia,

todavía soporto los destellos

i trwam bezwładnie, cierpliwy jak kamień.

inerme como piedra y los apago.

Mija lato i lata biegną, a nadzieje -

Los años van pasando, y la esperanza -

pusty kubek, co w słomę rzucony rdzewieje.

como un tarro de lata tirado entre la paja.

Rodrigo Escobar Holguín y