1

1

For da skal alle bli forlatt.

Albowiem wszystko nas wtedy opuści.

En himlens stillhet kommer, evig skilt

fra tause ødemarkers ro ved verdens ende

Cisza nieba oderwie się naraz

og stumheten i tomme hundehus.

od ziem, które Bóg w otchłań rzuci.

Igjennom luften flykter fugleskarer.

I osobno będzie cisza psich bud.

Da ser vi solen stige opp,

Pierzchające w powietrze ptasie stada.

urørlig, lik et villdyr når det lytter,

I ujrzymy nagle slońca wschód;

og stum som selve vanviddets pupille.

wzejdzie nieme jak szalona źrenica,

Men jeg, lysvåken i landflyktighet,

spokojne jak drapieżnik, gdy po łup się skrada.

kan ikke sove mer i slik en natt.

Jeg kaster meg urolig, taler ut i natten,

Na swym wygnaniu oka nie zmrużywszy,

som om jeg var et tre med tusen blad:

lecz kto wtedy snu się spodziewa,

Si, kjenner dere tidens gang, de bleke år

dygoczę ja drżeniem tysięcy liści

som farer over furet åkermuld?

i przemawiam słowami drzewa:

Forgjengelighets dype spor?

Czy znacie upływ lat, czy znacie

Min bløte håndbak, kjenner dere den?

ich przemarsze przez ziemię zdeptaną?

Og ensomhetens navn, den dumpe smerte

Czyście zgłębili przemijania zmarszczkę,

som stamper frem med svømmehud og hover

czy znacie moją dłoń pogruchotaną

inn i et evig mørke?

i czy nieobce wam sieroctwa miano?

Og natten, kulden graven?

Czy czujecie ból w tych stronach skryty,

Fangens hode, vendt mot siden,

tratujący wieczystą ciemność

en stivnet, nyspadd grav?

błoniastą łapą i spękanym kopytem?

Si, kjenner dere jordens dype kval?

Czy znacie noc i chłód, i dół,

Nå kommer solen opp. De mørke trær

przekręconą na bok głowę więźnia,

mot himlens infrarøde vrede.

znacie zimne, wystygłe koryta?

Jeg bryter opp. Et menneske på veg

Czy wy znacie boleść podziemną?

mot undergangen skrider lydløst,

Han eier intet, kun en skygge.

Wzeszło słońce. Nagie, mroczne drzewa

En stokk. En fangedrakt.

w podczerwieni gniewnego nieba.

2

For dette lærte jeg å gå!

Tak ruszę w drogę. Naprzeciw zagładzie

For disse sene, bitre skritt.

jakiś człowiek idzie w milczeniu.

Snart blir det kveld, og nattens slam

Nie ma nic oprócz własnego cienia.

forstener rundt meg. Under tunge øyenlokk

Tylko kij. Tylko strzępy odzienia.

jeg vokter fortsatt tidens gang,

de skjøre grener, disse trær i feber,

2

den hete skogen, blad for blad.

Jedynie po to się uczyłem chodzić! Tylko po to:

Her stod det engang, paradiset.

dla tych późnych, dla tych gorzkich kroków.

Og halvt i søvne lytter jeg

til smertens høye trær som bruser frem.

Wkrótce zapadnie wieczór, zeschłe błoto

Jeg ville hjem, jeg ville hjem til sist,

odłoży na mnie noc; pod powiekami

lik den fortapte sønn.

skrywam ciągle ten obraz odwrotu

Min hårde skygge faller over tun.

drzew w gorączce z ich wszystkimi gałązkami,

En stillhet brutt. De gamle er der inne.

z każdym listkiem. Las gorący dymi.

De kommer stavrende, nå roper de mitt navn

Kiedyś tutaj raj się rozpościerał.

og gråter, tar meg i sin favn.

Ból mnie w półśnie wciąż nowy rozdziera:

Et gammelt mønster tar meg opp på ny.

słychać szum drzew olbrzymich!

Jeg støtter albuen på kanten av en stjerne.

Få snakke med deg denne ene gang!

Do domu chciałem, wreszcie przyjść do domu,

Det var jo deg jeg elsket, år for år,

tak jak ongiś i on przyszedł w Biblii.

gikk aldri trett av håpets lille enetale

Na podwórzu mój cień przeraźliwy.

– som også barnet gråter inn i hodeputen –

Skruszona cisza, starzy rodzice w domu.

om at jeg kommer, at jeg finner deg igjen.

Już idą ku mnie, już mnie wołają, biedni

Din nærhet banker i min egen puls.

już płaczą, już mnie tulą ledwo żywi.

Men jeg er sky som skogens ville dyr.

Znów przyjmuje mnie ład powszedni.

Jeg taler ikke dine ord, ditt språk.

W zwichrzone gwiazdy patrzy twarz przyklejona do szyby...

Det lever fugler under himlen, under brann,

som er på flukt, med sønderknuste hjerter.

O gdybym teraz mógł choć raz jedyny

Ensomme stenger, stukket ned i flamme-jord,

rozmawiać z tobą, kogo tak kochałem,

og ubevegelige bur som står i luer.

od lat, lecz miałem dość sił, by nie mówić

Jeg skjønner ikke jordens språk,

nad czym płakało w kącie dziecko małe,

jeg taler ikke dine ord.

i by w nadziei trwać kruchej i w wierze,

Mer hjemløst er vel intet ord enn mitt.

że powrócę, że cię odnajdę.

Jeg eier ingen ord.

Twoja bliskość pulsuje mi w gardle.

Usigelig den tyngde

I drżę z trwogi jak dzikie zwierzę.

som glider gjennom luften.

Og vekten av et tårn blir tone, klang.

Twoich słów, twojej ludzkiej mowy

Du finnes ingen steder. Tom er verden.

już nie rozumiem. Wciąż w lęku panicznym

En hagebenk, en bortglemt liggestol.

lecą ptaki z pękniętymi sercami

Min skygge klirrer mellom skarpe stener.

gdzieś pod niebem, pod niebem ognistym.

Så trett jeg er. Jeg rager opp fra jord.

Sieroce listwy w pole spalone wbite

3

i nieruchomo gorejące klatki.

Vårherre ser meg, her jeg står i solen.

Ja już nie umiem mówić twym językiem

Han ser min skygge over sten og sti.

i nie pojmuję ludzkich słów zagadki.

Han ser min skygge stå her uten ånde

Słowo moje od słowa bezdomniejsze!

i lufttomt rom. Han ser, og går forbi.

Nie mam słów.

Omsider blir jeg også selv forstenet,

et nett av rynker, tusen døde tegn.

Ich straszliwy ciężar

Hva annet er vel skapningens ansikt

ciągnie w dół przełamując powietrze;

enn denne håndfull støv i lydløst regn?

głosy wydaje ciało-ludzka wieża.

Det strømmer dype furer, ikke gråt.

Jaki świat pusty. Nigdzie ciebie nie ma.

Den tomme graven synker som en båt.

Trzcinowe krzesło, porzucony leżak.

Mój cień grzechocze wśród ostrych kamieni.

Jestem zmęczony. Sterczę jak głaz z ziemi.

3

Bóg mnie widzi jak stoję na słońcu.

Widzi cień na kamieniu, na płocie.

Widzi cień mój bez oddechu stojący

w bezpowietrznej, stężonej drętwocie.

Nim czas przyjdzie, ja już będę jak kamień:

martwa zmarszczka, blizn kręty rysunek,

garstka gruzu, oto czym się stanie

twarz stworzenia, świata wizerunek.

I twarz, jakby prawdziwymi łzami,

płacze, spływa suchymi bruzdami.