Langzaam peinzend

Sakte, ettertenktsomt

Aan het einde bereikt de mens

Til slutt er sletten trist og tom.

een drassige droeve woestijn,

En ødemark av myr og sand.

en peinzend aanvaardt hij dan

Man ser seg ettertenksomt om.

de hopeloosheid in zijn brein.

Men tanken vandrer uten håp.

Zonder zelfbedrog tracht ik zo

Slik prøver også jeg mitt blikk.

in alle rust rond te kijken.

Jeg sanser uten selvbedrag

Een zilverige zwaai van de bijl

en biles blinkende musikk

gaat de abeel bedreigen;

som sølv på poppeltreets blad.

mijn hart op een tak van niets,

Jeg bor på Intethetens gren.

onhoorbaar klopt het tere orgaan.

Mitt hjertes kropp er uten lyd.

De sterren wentelen ongestoord

En stjernehimmel mild og ren

voort in hun eeuwige baan.

betrakter dette øde hus.