1

1

Mert elhagyatnak akkor mindenek.

Albowiem wszystko nas wtedy opuści.

Külön kerül az egeké, s örökre

a világvégi esett földeké,

Cisza nieba oderwie się naraz

s megint külön a kutyaólak csöndje.

od ziem, które Bóg w otchłań rzuci.

A levegőben menekvő madárhad.

I osobno będzie cisza psich bud.

És látni fogjuk a kelő napot,

Pierzchające w powietrze ptasie stada.

mint tébolyult pupilla néma és

I ujrzymy nagle slońca wschód;

mint figyelő vadállat, oly nyugodt.

wzejdzie nieme jak szalona źrenica,

De virrasztván a számkivettetésben,

spokojne jak drapieżnik, gdy po łup się skrada.

mert nem alhatom akkor éjszaka,

hányódom én, mint ezer levelével,

Na swym wygnaniu oka nie zmrużywszy,

és szólok én, mint éjidőn a fa:

lecz kto wtedy snu się spodziewa,

Ismeritek az évek vonulását,

dygoczę ja drżeniem tysięcy liści

az évekét a gyűrött földeken?

i przemawiam słowami drzewa:

És értitek a mulandóság ráncát,

Czy znacie upływ lat, czy znacie

ismeritek törődött kézfejem?

ich przemarsze przez ziemię zdeptaną?

És tudjátok nevét az árvaságnak?

Czyście zgłębili przemijania zmarszczkę,

És tudjátok, miféle fájdalom

czy znacie moją dłoń pogruchotaną

tapossa itt az örökös sötétet

i czy nieobce wam sieroctwa miano?

hasadt patákon, hártyás lábakon?

Czy czujecie ból w tych stronach skryty,

Az éjszakát, a hideget, a gödröt,

tratujący wieczystą ciemność

a rézsut forduló fegyencfejet,

błoniastą łapą i spękanym kopytem?

ismeritek a dermedt vályukat,

Czy znacie noc i chłód, i dół,

a mélyvilági kínt ismeritek?

przekręconą na bok głowę więźnia,

Feljött a nap. Vesszőnyi fák sötéten

znacie zimne, wystygłe koryta?

a haragos ég infravörösében.

Czy wy znacie boleść podziemną?

Így indulok. Szemközt a pusztulással

egy ember lépked hangtalan.

Wzeszło słońce. Nagie, mroczne drzewa

Nincs semmije, árnyéka van.

w podczerwieni gniewnego nieba.

Meg botja van. Meg rabruhája van.

2

Tak ruszę w drogę. Naprzeciw zagładzie

Ezért tanultam járni! Ezekért

jakiś człowiek idzie w milczeniu.

a kései, keserü léptekért.

Nie ma nic oprócz własnego cienia.

S majd este lesz, és rámkövül sarával

Tylko kij. Tylko strzępy odzienia.

az éjszaka, s én húnyt pillák alatt

őrzöm tovább e vonulást, e lázas

2

fácskákat s ágacskáikat.

Jedynie po to się uczyłem chodzić! Tylko po to:

Levelenként a forró, kicsi erdőt.

dla tych późnych, dla tych gorzkich kroków.

Valamikor a paradicsom állt itt.

Félálomban újuló fájdalom:

Wkrótce zapadnie wieczór, zeschłe błoto

hallani óriási fáit!

odłoży na mnie noc; pod powiekami

Haza akartam, hazajutni végül,

skrywam ciągle ten obraz odwrotu

ahogy megjött ő is a Bibliában.

drzew w gorączce z ich wszystkimi gałązkami,

Irtóztató árnyam az udvaron.

z każdym listkiem. Las gorący dymi.

Törődött csönd, öreg szülők a házban.

Kiedyś tutaj raj się rozpościerał.

S már jönnek is, már hívnak is, szegények

Ból mnie w półśnie wciąż nowy rozdziera:

már sírnak is, ölelnek botladozva.

słychać szum drzew olbrzymich!

Visszafogad az ősi rend.

Kikönyöklök a szeles csillagokra –

Do domu chciałem, wreszcie przyjść do domu,

Csak most az egyszer szólhatnék veled,

tak jak ongiś i on przyszedł w Biblii.

kit úgy szerettem. Év az évre,

Na podwórzu mój cień przeraźliwy.

de nem lankadtam mondani,

Skruszona cisza, starzy rodzice w domu.

mit kisgyerek sír deszkarésbe,

Już idą ku mnie, już mnie wołają, biedni

a már-már elfuló reményt,

już płaczą, już mnie tulą ledwo żywi.

hogy megjövök és megtalállak.

Znów przyjmuje mnie ład powszedni.

Torkomban lüktet közeled.

W zwichrzone gwiazdy patrzy twarz przyklejona do szyby...

Riadt vagyok, mint egy vadállat.

Szavaidat, az emberi beszédet

O gdybym teraz mógł choć raz jedyny

én nem beszélem. Élnek madarak,

rozmawiać z tobą, kogo tak kochałem,

kik szívszakadva menekülnek mostan

od lat, lecz miałem dość sił, by nie mówić

az ég alatt, a tüzes ég alatt.

nad czym płakało w kącie dziecko małe,

Izzó mezőbe tűzdelt árva lécek,

i by w nadziei trwać kruchej i w wierze,

és mozdulatlan égő ketrecek.

że powrócę, że cię odnajdę.

Nem értem én az emberi beszédet,

Twoja bliskość pulsuje mi w gardle.

és nem beszélem a te nyelvedet.

I drżę z trwogi jak dzikie zwierzę.

Hazátlanabb az én szavam a szónál!

Nincs is szavam.

Twoich słów, twojej ludzkiej mowy

Iszonyu terhe

już nie rozumiem. Wciąż w lęku panicznym

omlik alá a levegőn,

lecą ptaki z pękniętymi sercami

hangokat ad egy torony teste.

gdzieś pod niebem, pod niebem ognistym.

Sehol se vagy. Mily üres a világ.

Sieroce listwy w pole spalone wbite

Egy kerti szék, egy kinnfeledt nyugágy.

i nieruchomo gorejące klatki.

Éles kövek közt árnyékom csörömpöl.

Ja już nie umiem mówić twym językiem

Fáradt vagyok. Kimeredek a földből.

i nie pojmuję ludzkich słów zagadki.

3

Słowo moje od słowa bezdomniejsze!

Látja Isten, hogy állok a napon.

Nie mam słów.

Látja árnyam kövön és keritésen.

Lélekzet nélkül látja állani

Ich straszliwy ciężar

árnyékomat a levegőtlen présben.

ciągnie w dół przełamując powietrze;

Akkorra én már mint a kő vagyok;

głosy wydaje ciało-ludzka wieża.

halott redő, ezer rovátka rajza,

Jaki świat pusty. Nigdzie ciebie nie ma.

egy jó tenyérnyi törmelék

Trzcinowe krzesło, porzucony leżak.

akkorra már a teremtmények arca.

Mój cień grzechocze wśród ostrych kamieni.

És könny helyett az arcokon a ráncok,

Jestem zmęczony. Sterczę jak głaz z ziemi.

csorog alá, csorog az üres árok.

3

1956

Bóg mnie widzi jak stoję na słońcu.

Widzi cień na kamieniu, na płocie.

Widzi cień mój bez oddechu stojący

w bezpowietrznej, stężonej drętwocie.

Nim czas przyjdzie, ja już będę jak kamień:

martwa zmarszczka, blizn kręty rysunek,

garstka gruzu, oto czym się stanie

twarz stworzenia, świata wizerunek.

I twarz, jakby prawdziwymi łzami,

płacze, spływa suchymi bruzdami.