Piso uma região selvática:

Śród zdziczałych stron błądzę sam:

na antiga terra lasciva, grama.

Pra-zielsk; chwasty, smug po smugu

Conheço este campo selvagem:

Znam… Dzikość pól tych dobrze znam.

é a charneca húngara.

To madziarski ugór.

Inclino-me ao solo sagrado:

Nad próchnem świętem schylam się:

algo corrói esta terra virgem.

Czystą tę rolę jakiś żre gad.

Ei, ervas mergulhando, densas,

Hej, pod niebo aż chwast się pnie,

no céu: não há cá flores?

A gdzie – choć jeden kwiat?

Entre raízes de selvagem

Dzikie pędy kołują w krąg…

vinha, espio da terra a dormente

Duszę ziemi podglądam śpiącą,

alma; o cheiro de flores passadas

Dawno minionych kwiatów woń

sobe amorosamente.

Odurza mię kochająco.

Silêncio. Ervas ruins, a grama,

Cisza jest. Zielsko, badyle

o joio, puxam, iludem, cobrem-me;

Ciągną mię w dół, uśpią, zabiorą…

e um vento de risos desliza

I ze śmiechem wiatr sunie w ślad

sobre a grande charneca.

Nad wielkim ugorem.