Piso uma região selvática:

Mi vadas sur sovaĝa pejzaĝo:

na antiga terra lasciva, grama.

Sur praa abundkreska tero.

Conheço este campo selvagem:

Mi scias ĉi tiu sovaĝan kampon,

é a charneca húngara.

Ĉi tiu estas la hungara Ugaro.

Inclino-me ao solo sagrado:

Mi klinigas al la sanktan humon:

algo corrói esta terra virgem.

En ĉi tiu iu maĉas tero.

Ei, ervas mergulhando, densas,

Hej, alta herbaĉo,

no céu: não há cá flores?

Ĉu ĉi tie ne estas floro?

Entre raízes de selvagem

Sovaĝaj volvokrampoj min ĉirkaŭas,

vinha, espio da terra a dormente

Dume mi dormantan animo de tero gvatas,

alma; o cheiro de flores passadas

Odoro de maljunaj floroj

sobe amorosamente.

Amante Narkotas.

Silêncio. Ervas ruins, a grama,

Silento estas. La herbaĉo, la setario,

o joio, puxam, iludem, cobrem-me;

Detaras, dormigas, kovras la herbaĉo

e um vento de risos desliza

Kaj blovas ridegan venton

sobre a grande charneca.

Super la granda Ugaron.