Egy híd, egy forró betonút,

Most i rozgrzana betonowa droga,

üríti zsebeit a nappal,

dzień już opróżnia kieszenie,

rendre kirakja mindenét.

wyjmuje wszystko po kolei.

Magad vagy a kataton alkonyatban.

Sam jesteś, wkoło zmierzchu osłupienie.

Mint gyűrött gödör feneke a táj;

Krajobraz - wyrwa wyszarpana z ziemi,

izzó hegek a káprázó homályban.

w cieniu blizny jarzące zastygły.

Alkonyodik. Dermeszt a ragyogás,

Już zmierzch. Jeszcze w blaskach sztywnieją kontury,

vakít a nap. Sosem felejtem, nyár van.

słońce oślepia jeszcze. Lato, nie zapomnę nigdy.

Nyár van és villámló meleg.

Jest lato migotliwym upałem objęte:

Állnak, s tudom, szárnyuk se rebben,

Stoją, wiem, skrzydło nawet nie drgnie,

a szárnyasok, mint égő kerubok

obraz zastygł, drób, jak niebiańskich cherubinów stado,

a bedeszkázott, szálkás ketrecekben.

w klatkach z desek drzazg pełnych kuli się, pierzasty.

Emlékszel még? Először volt a szél;

Pamiętasz jeszcze? Najpierw wiatr się zjawił;

aztán a föld; aztán a ketrec.

po nim się objawiłá ziemia, potem klatka.

Tűz és ganaj. És néhanap

Żar i łajno. I jakieś refleksy ostatnie, daremny

pár szárnycsapás, pár üres reflex.

łopot skrzydeł podrywa się z rzadka.

És szomjuság. Én akkor inni kértem.

I pragnienie. Ja wtedy prosiłem o wodę.

Hallom ma is a lázas kortyokat,

Jeszcze brzmi w uszach łapczywe łykanie,

és tehetetlen tűröm, mint a kő,

i po kolei gaszę stygnące złudzenia,

és kioltom a káprázatokat.

i trwam bezwładnie, cierpliwy jak kamień.

Esztendők múlnak, évek, s a remény -

Mija lato i lata biegną, a nadzieje -

mint szalma közt kidöntött pléhedény.

pusty kubek, co w słomę rzucony rdzewieje.