Raz już dać mi ucuszenie

Racz już dać mi uciszenie i ducha uspokojenie,

Któryś na Niebie!

Strzeż umysłu zwątlałego, serca strzeż zasmuconego,

wesprzyj w potrzebie.

Jako zarody, tak i mnie dusza ma w Tobie jedynie

nadzieję kładzie.

Racz Ty się nad nią zmiłować, nie chciej gniewowi folgować

ku jej zagładzie.

Aby wstawić się za nami, umierał między łotrami

Syn Twój jedyny,

Na Jego ofiarę pomnij, a w dobroci Twej zapomnij

moje przewiny.

Niechaj miłosierdzia Twego ogrom, nie grzechu mojego

przeważy szale;

Nie ma granic Twej litości, lecz szkaradzieństwo mych złości

jątrzy zuchwale.

Czy będą z uszczerbkiem Twego miłosierdzia niezmiernego

łaski jakowe?

Ty, któryś wskrzeszał tak wielu, zbudż i mnie, Odkupicielu,

na życie nowe.

Nie wódż mnie na pokuszenie, oddal ode mnie zwątpienie

w dobroć bez miary -

Dasz mi szczodrobliwie prawie, co obiecujesz łaskawie

wedle mej wiary.

Ramiona Twe prześwięte okrutnie dla mnie zamknięte

otwórz mi, Panie,

Wejrzyj na skrzydła mej duszy, ulecz je, gdy Cię poruszy

ich potrzaskanie.

Bym Cię wielbił życie całe, bym, bezgrzeszny, śpiewał chwałę

Twego imienia,

Bym, gdy się dopełnią lata, umiał odejść z tego świata

bez przelęknienia.