Druga pieśń Zrínyiego

Llituj się, losie, nad mym biednym krajem,

Jęczy ku tobie, krwią ubroczon!

Spójrz, wąż, krogulec i robactwa zgraje

Pięrś jego gryzą, rwą i toczą.

Przeciwko żądłom, dziabąm i truciznom

Walczy samotnie i bezradnie –

Rozpostrzyj skrzydłą nad moją ojczyzną

I broń jej losie, bo bez życia padnie.

Błogosławiłem tę ziemię znękaną

I liczne dałem jej potomstwo:

Czemu w obronie jej dzieci nie staną?

Czemu nie spieszą z krwawą pomstą?

Lud musi czoła stawić sile wrażej

I bronić matki w złej godzinie -

A wyście murem nie stali na straży:

Jesteście tchórze, przez was kraj ten zginie.

Zlituj się, losie, nad mym biednym krajem!

Patrz, coś dał ziemi mej rodzinnej:

Te, co opadły ją, krwiożercze zgraje

To przecież są jej własne syny.

O, zdepcz to plemię wyrodne, plugawe,

Niech grób czym prędzej je pochłonie;

Lecz chroń ojczyznę - gdy zmyje niesławę,

Potomstwo prawe pocznie w płodnym łonie.

Ojczyzny twej gwiazdozbiór zapomniany

Zajdzie z jej własnych dzieci winy,

Już na zmartwiałych ojców twych kurhany

Nie pada jego pobłask siny.

Czterech rzek brzegi - taka moją; wola –

Zaludni inne, lepsze plemię;

Pięknie rozkwitać będą żyzne pola,

Radość i szczęście rozjaśni tę ziemię.