Llituj się, losie, nad mym biednym krajem,

Te lásd meg, ó sors, szenvedő hazámat,

Jęczy ku tobie, krwią ubroczon!

Vérkönnyel ázva nyög feléd!

Spójrz, wąż, krogulec i robactwa zgraje

Mert kánya, kígyó, féreg egyre támad,

Pięrś jego gryzą, rwą i toczą.

És marja, rágja kebelét.

Przeciwko żądłom, dziabąm i truciznom

A méreg ég, és ömlik mély sebére,

Walczy samotnie i bezradnie –

S ő védtelen küzd egyedűl,

Rozpostrzyj skrzydłą nad moją ojczyzną

Hatalmas, ó légy gyámja, légy vezére,

I broń jej losie, bo bez życia padnie.

Vagy itt az óra, s végveszélybe dűl!

Błogosławiłem tę ziemię znękaną

Áldást adék, sok magzatot honodnak,

I liczne dałem jej potomstwo:

Mellén kiket táplál vala;

Czemu w obronie jej dzieci nie staną?

S másokra vársz, hogy érte vívni fognak?

Czemu nie spieszą z krwawą pomstą?

Önnépe nem lesz védfala?

Lud musi czoła stawić sile wrażej

Szív, lélek el van vesztegetve rátok;

I bronić matki w złej godzinie -

Szent harcra nyitva várt az út,

A wyście murem nie stali na straży:

S ti védfalat körűle nem vonátok;

Jesteście tchórze, przez was kraj ten zginie.

Ő gyáva fajt szült, s érte sírba jut.

Zlituj się, losie, nad mym biednym krajem!

De szánjad, ó sors, szenvedő hazámat!

Patrz, coś dał ziemi mej rodzinnej:

Te rendelél áldást neki:

Te, co opadły ją, krwiożercze zgraje

S a vad csoport, mely rá dühödve támad,

To przecież są jej własne syny.

Kiket nevelt, öngyermeki.

O, zdepcz to plemię wyrodne, plugawe,

Taposd el a fajt, rút szennyét nememnek;

Niech grób czym prędzej je pochłonie;

S míg hamvokon majd átok űl,

Lecz chroń ojczyznę - gdy zmyje niesławę,

Ah tartsd meg őt, a hűv anyát, teremnek

Potomstwo prawe pocznie w płodnym łonie.

Tán jobb fiak, s védvén állják körűl.

Ojczyzny twej gwiazdozbiór zapomniany

Törvényem él. Hazád őrcsillagzatja

Zajdzie z jej własnych dzieci winy,

Szülötti bűnein leszáll;

Już na zmartwiałych ojców twych kurhany

Szelíd sugárit többé nem nyugtatja

Nie pada jego pobłask siny.

Az ősz apák sírhalminál.

Czterech rzek brzegi - taka moją; wola –

És más hon áll a négy folyam partjára,

Zaludni inne, lepsze plemię;

Más szózat és más keblü nép;

Pięknie rozkwitać będą żyzne pola,

S szebb arcot ölt e föld kies határa,

Radość i szczęście rozjaśni tę ziemię.

Hogy kedvre gyúl, ki bájkörébe lép.