ΕΝΑΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΜΟΝΟ

Ό στίχος μου έναν αναγνώστη μόνο θέλει,

Μονάχα αυτόν που μ΄αγαπάει και με γνωρίζει,

Αυτόν που ενώ μέσα στο τίποτε αρμενίζει

Σα μάντης ξέρει ο,τι μές στ΄αύριο ανατέλλει.

Γιατί η σιωπή παρουσιάστη στα όνειρα του

Συχνά μ΄ανθρώπινη μορφή, κ΄εκεί στα βάθη,

Πλάϊ-πλάϊ η τίγρις και το τρυφερούλι ελάφι

Αργοπορούνε πότε-πότε στην καρδιά του.