Klip-Colpi: snit

Henri Colpi is de regisseur van Une Aussi Longue Absence.

Zie: de clochard (de hoofdpersoon), die alles graag

geeft, maar het enige wat hij niet kan bieden is wat men van hem verwacht:

dat het hem te binnen schiet, wat hij ook alweer is geweest voor deze per-

sonen, voordat hij zijn geheugen verloor.

De idealistische materialist

(Subjectief)

Nog een keer de clochard: ik ging

naar het ruïineveld, waar sneeuw de resten

van de rustende doden bedekte. De sneeuw was al

op vele plaatsen gaan smelten, er moest worden beslist,

de paden van de Tabán achterwege laten, en liever

de grasvelden oversteken.

Bladen

met foto’s, woordelijk te begrijpen resten

waren er niet, er was een grote witheid,

het verschoten bruine, dat

in drogere seizoenen zo deprimerend is, verzachtend.

Ik hield stil bij de graven, naar de sneeuw zonder tekens

op de glooiing keek ik omhoog.

Zo, hier zijn jullie dus.

En ik voelde weer, jullie zijn

letterlijk hier, en de ontroering van het Ferlinghetti-gedicht

ontbreekt, Ezra Pound in Spoleto, of

ik weet niet, wat, wanneer Ferlinghetti niet

zonder huilen naar de bejaarde Pound kan luisteren,

hij gaat naar buiten, en rondom stenen bogen van antieke waterleidingen

kijkt hij, de ogen nog altijd gesloten, naar het rillen en cirkelen

van kastanjeloof-bloemen en van duiven. In mij bewoog niets.

Niets bewoog, omdat zij ook niet bewogen,

en ik was één met hen. Als er alleen maar rust nodig

was geweest, als ik daarvoor gekomen was… Ik ben daar niet voor gekomen.

Ik heb een paar gedichten geschreven, daarvoor had ik

de doden hier willen bedanken: Samu,

Szpéró, Icsi, Tóni, Pipi, Éliás en de

anderen. Ik stond, probeerde te verwoorden,

hoe het mogelijk zou zijn hen, inzake de nog levenden - Alíz, Rudy Bloom

en Csutora –, het Trio, te vragen

dat ze voorlopig van hun gezelschap zouden afzien, alleen is dit

geen oorlogsstory of sprookjesroman, zij,

ik voelde dat meteen, zij die niets voelen, in werkelijkheid

zijn ze hier in deze toestand van hen, acht-vijftien-anderhalf

jaar lang al tot stof vergaan, zelfs geen nietige botjel, geen verenpak,

en er zijn geen zielen met wie je een woord zou kunnen wisselen.

Dit zijn ze, hier zijn ze, met hen was ik één, met hen ben ik samen.

Alleen nog aan de bovenste zijde van de sneeuw.

Ik ging huiswaarts, idealistische – hoewel subjectieve –

materialist, en dacht, zelfs

de geest van Hamlets vader was namelijk Hamlet zelf voor mij,

een vlam, op zijn hoogst een ingebeelde spaarvlam, wanneer hij met ons

speelt, de rest is uiteindelijk het vergaan in de grond, in zeeën

enzovoort. In werkelijkheid waren zij dit, hun overblijfselen

in de grond, geen enkele snit uit hun geestesbeeld kon ik, clochard,

mee naar huis nemen, voor niemand, ik zal eerlijk zijn: er is niets waaruit