Henri Colpi is de regisseur van Une Aussi Longue Absence.

Henri Colpi az Ilyen hosszú távollét rendezője.

Zie: de clochard (de hoofdpersoon), die alles graag

Lásd: a clochard (a főszereplő), aki mindent boldogan

geeft, maar het enige wat hij niet kan bieden is wat men van hem verwacht:

ad, csak azt nem tudja nyújtani, amit várnak tőle:

dat het hem te binnen schiet, wat hij ook alweer is geweest voor deze per-

hogy ráemlékezzék, mije is volt ő ezeknek az ille-

sonen, voordat hij zijn geheugen verloor.

tőknek, mielőtt emlékezetét vesztette volna.

De idealistische materialist

Az idealista materialista

(Subjectief)

(Szubjektív)

Nog een keer de clochard: ik ging

Még egyszer a clochard: kimentem

naar het ruïineveld, waar sneeuw de resten

a romterepre, ahol a nyugvó holtak

van de rustende doden bedekte. De sneeuw was al

maradványait hó borította. A hó már

op vele plaatsen gaan smelten, er moest worden beslist,

latyak volt sokfelé, dönteni kellett,

de paden van de Tabán achterwege laten, en liever

hanyagolnia Tabán útjait, és inkább

de grasvelden oversteken.

a füves térségeken vágni át.

Bladen

Képes

met foto’s, woordelijk te begrijpen resten

újságok, szó szerint érthető törmelékek

waren er niet, er was een grote witheid,

nem voltak, nagy fehérség volt,

het verschoten bruine, dat

enyhítve a kopott barnákat, ahogy

in drogere seizoenen zo deprimerend is, verzachtend.

szárazabb évszakokban oly lehangolóak.

Ik hield stil bij de graven, naar de sneeuw zonder tekens

Megálltam a síroknál, a jeltelen hóra

op de glooiing keek ik omhoog.

feltekintettem a részün.

Zo, hier zijn jullie dus.

Itt vagytok hát.

En ik voelde weer, jullie zijn

letterlijk hier, en de ontroering van het Ferlinghetti-gedicht

És megint azt éreztem, szó szerint

ontbreekt, Ezra Pound in Spoleto, of

itt vagytok, s nincs a Ferlinghetti-vers

ik weet niet, wat, wanneer Ferlinghetti niet

meghatottsága, Ezra Pound Spoletóban, vagy

zonder huilen naar de bejaarde Pound kan luisteren,

nem tudom, mi, amikor Ferlinghetti nem bírja

hij gaat naar buiten, en rondom stenen bogen van antieke waterleidingen

sírás nélkül hallgatni az agg Poundot,

kijkt hij, de ogen nog altijd gesloten, naar het rillen en cirkelen

kimegy, és ókori vízvezetékek kő ívei körül

van kastanjeloof-bloemen en van duiven. In mij bewoog niets.

a gesztenyelombok-virágok és a galambok

rezzenéseit és keringését nézi, még mindig

Niets bewoog, omdat zij ook niet bewogen,

húnyt szemmel. Bennem nem moccant semmi.

en ik was één met hen. Als er alleen maar rust nodig

was geweest, als ik daarvoor gekomen was… Ik ben daar niet voor gekomen.

Nem moccant semmi, mert ők sem moccantak,

és egy voltam velük. Ha csak megnyugvás kellett

Ik heb een paar gedichten geschreven, daarvoor had ik

volna, ha ezért jövök… Nem ezért jöttem

de doden hier willen bedanken: Samu,

Szpéró, Icsi, Tóni, Pipi, Éliás en de

Írtam néhány verset, ezekért szerettem volna

anderen. Ik stond, probeerde te verwoorden,

köszönetet mondani a halottaknak itt: Samunak,

hoe het mogelijk zou zijn hen, inzake de nog levenden - Alíz, Rudy Bloom

Szpérónak, Icsinek, Tóninak, Pipinek, Éliásnak és a

en Csutora –, het Trio, te vragen

többieknek. Álltam, próbáltam megfogalmazni,

dat ze voorlopig van hun gezelschap zouden afzien, alleen is dit

hogyan lehetne a még élők – Alíz, Rudy Bloom

geen oorlogsstory of sprookjesroman, zij,

és Csutora –, a Trió dolgában megkérni őket,

ik voelde dat meteen, zij die niets voelen, in werkelijkheid

egyelőre mondjanak le társaságukról, ám ez

zijn ze hier in deze toestand van hen, acht-vijftien-anderhalf

nem háborús sztori vagy meseregény, ők,

jaar lang al tot stof vergaan, zelfs geen nietige botjel, geen verenpak,

egyből éreztem, nem érezve semmit, valóságosan

en er zijn geen zielen met wie je een woord zou kunnen wisselen.

vannak itt ilyen állapotukban, nyolc-tizenöt-másfél

éve porladva, parányi csontok se, tollazatok se,

Dit zijn ze, hier zijn ze, met hen was ik één, met hen ben ik samen.

és nincsenek lelkek, akikkel szót lehetne váltani.

Alleen nog aan de bovenste zijde van de sneeuw.

Ezek ők, itt vannak, velük voltam egy, velük vagyok.

Ik ging huiswaarts, idealistische – hoewel subjectieve –

Csak még a hó felszínibb oldalán.

materialist, en dacht, zelfs

de geest van Hamlets vader was namelijk Hamlet zelf voor mij,

Elindultam haza, idealista – bár szubjektív –

een vlam, op zijn hoogst een ingebeelde spaarvlam, wanneer hij met ons

materialista, és azt gondoltam, vagyis nekem még

speelt, de rest is uiteindelijk het vergaan in de grond, in zeeën

Hamlet apjának szelleme is maga Hamlet volt,

enzovoort. In werkelijkheid waren zij dit, hun overblijfselen

láng, legföljebb takarék-láng képzelődés, ha játszik

in de grond, geen enkele snit uit hun geestesbeeld kon ik, clochard,

velünk, a többi végül elenyészés a földben, tengerekben

mee naar huis nemen, voor niemand, ik zal eerlijk zijn: er is niets waaruit

és satöbbi. Valóságosan ezek voltak ők, a földben lévő

maradványaik, semmiféle szellem-képkivágást, clochard,

nem vihettem haza senkinek, őszinte leszek: nincs miből.