Dobbelbeker in plaats van schedel

’Toen ik de eerste slag op de kerstboom met de bezemsteel uitdeelde

zag ik de kleine zilveren beer naast de gouden beer vandaan verdwijnen,

tussen de brekende takken naar beneden storten, en toen, dit zeg ik niet om

mezelf te verontschuldigen, Mr. Bierce, bekroop mij het gevoel dat mijn daarop

volgende slagen

tamelijk regelmatig vielen, en ook de tussenpauzen mij geen rust

brachten; ik weet niet eens wat het was waardoor ik ophield; ik hield op.

Toen pas bleek hoe verkeerd mijn gevolgtrekking betreffende het lot van

de zilveren beer was; want, onder het, uit de knopen van miniatuur elektriciteitsdraad

bevrijde takkenpuin, tussen versieringsscherven, engelenhaar, schuimringen,

zilveren ijspegels en slingers, iets verderop dan de te vinden resten van de

door een

van mijn latere slagen verbrijzelde gouden beer,

hebben we hem gezond en wel gevonden. Straks ga ik vertellen over

wat ik hierna met de zilveren beer heb gedaan. Opdat hij altijd in mijn

nabijheid en niet helemaal alleen zal zijn, tot er een oplossing komt,

heb ik hem in een groot formaat sigarettendoos gedaan, die ik in de meest

gebruikte linker-bovenla van mijn bureau heb geplaatst.

Ik heb hem in winterse berenslaap gesust en ook in het voorjaar

hebben we hem niet gewekt, we dachten, dat doen we pas als – zoals

ik dat hierboven al heb vermeld; hoewel het moeilijk zou zijn geweest om te

zeggen wat hier

de oplossing zal kunnen zijn. Uiteraard, de volgende winter, ten tijde van de

kerstmarkt

zochten we, maar konden we dergelijke beertjes niet vinden; maar wat als we

ze al

zouden vinden…?

Na elf maanden openden we eindelijk de doos

toen we, bij gebrek aan andere oplossingen, dachten, we kunnen tenminste haar

bewoner

bekijken; en vonden hem in tweeën gebroken, of eigenlijk, in meerdere

fragmenten versplinterd aan de basis van de kleine zilveren schedel. Het is

thans niet

meer te achterhalen

bij welke opening van de lade dit gebeurd is; zelfs zo hadden we geluk,

omdat de twee kanten van het gezicht – het snuitje – volledig gaaf waren gebleven,

en de romp

was ook gaaf; opgevuld met watten konden we hem lijmen. Nu ontbreekt er alleen

het genoemde basisgedeelte van de schedel. Dit, echter, valt niet op,

omdat we de aan elkaar gelijmde beer in watten hebben ingebed,

en zo ging hij terug in de sigarettendoos die hij

op deze manier volledig opvult; zijn ogen zijn nauwelijks te zien

in de witheid. Nu, wanneer ik deze regels schrijf,

is er tenminste één ding zeker, Mr. Bierce: voortaan

mag niemand mij meer beschuldigen, bij zelfs maar het te voorschijn halen van

papier

en het carbonpapier (dit zijn de gereedschappen voor mijn vak),

– ik heb geen juridische kennis – van additionele moord of doodslag

(papier en carbonpapier, zou ik het nog niet hebben vermeld,

bewaar ik in de linker-bovenla, en sinds vorige kerst

bleek ik nogal vruchtbaar).

De rest is mijn zaak; en die van de twee aanhalingstekens,

tot er ook voor mij, datmaal, een ‘andere oplossing’ zal zijn.’