* * *（spróbujmy więc）

spróbujmy więc jeszcze raz zagrać w otwarte

drzwi, w dwa ognie: dzieciństwa i wojny, scalające się

w popiół. Popiół dzieciństwa za nami, przed nami dwojaki płomień

nie do odczytania; niemniej, czytajmy z ognia, z tej

wygasłej

linii życia, czytajmy, obumarli w sobie jak języki

przepadłych pokoleń. Języku płomieni, nieprawe dziecko

dwu ogni, co nam pozostało,

linio bezpotomna, książko z popiołu, niema

odpowiedzi na tyle niepewna, że mogę ci wierzyć. I tobie

nie uciec przed

sobą, słowo bezpotomne, inicjale płomienia nie

do odczytania z klinowego pisma

śladów

na polarnych śniegach,

na piaskach pustyni. Dziecko pośmiertne, dziecko

nadaremne: ledwo wstałeś z klęczek,

w klątwę się obracasz