spróbujmy więc jeszcze raz zagrać w otwarte

那么让我们再试一次，玩敞开之门的游戏两团火的游戏：童年之火与战争之火，融合成灰烬。童年的灰烬在我们身后，我们面前是双重火焰，无法解读；然而我们还是要从火中，从这条熄灭的生命线中阅读，我们阅读，在自身里死去，像那些失落世代的语言。火焰的语言啊，两团火的私生子，为我们剩下了什么，无后的线条，灰烬之书，沉默的回答，如此不确定而足以让我能相信你。而你无法从自身逃离，无后的词语，火焰的首字母，无法从楔形文字般的痕迹中解读，那些痕迹在极地的雪上，在沙漠的沙上。遗腹子，徒劳的孩子：你刚从跪姿中站起，就化为诅咒。

drzwi, w dwa ognie: dzieciństwa i wojny, scalające się

w popiół. Popiół dzieciństwa za nami, przed nami dwojaki płomień

nie do odczytania; niemniej, czytajmy z ognia, z tej

wygasłej

linii życia, czytajmy, obumarli w sobie jak języki

przepadłych pokoleń. Języku płomieni, nieprawe dziecko

dwu ogni, co nam pozostało,

linio bezpotomna, książko z popiołu, niema

odpowiedzi na tyle niepewna, że mogę ci wierzyć. I tobie

nie uciec przed

sobą, słowo bezpotomne, inicjale płomienia nie

do odczytania z klinowego pisma

śladów

na polarnych śniegach,

na piaskach pustyni. Dziecko pośmiertne, dziecko

nadaremne: ledwo wstałeś z klęczek,

w klątwę się obracasz