Sól ziemi

Idzie kobieta

w chustce łaciatej jak pole

przyciska do piersi

torebkę z papieru

dzieje się to

w samo południe

w najpiękniejszym punkcie miasta

tu pokazują wycieczkom

park z łabędziem

wille w ogrodach

perspektywę i różę

Idzie kobieta

z garbem tłumoka

- co tak matko przyciskacie do piersi

teraz potknęła się

i z torebki

posypały się kryształki cukru

kobieta pochyla się

a w jej oczach jest wyraz

którego nie odda

żaden malarz rozbitych dzbanów

zagarnia ciemną ręką

roztrwonione bogactwo

i z powrotem wsypuje

jasne krople i proch

Jak

ona

długo

klęczy

na kolanach

jakby chciała zebrać

słodycz ziemi

do ostatniego ziarna