1

I

Stavo seduto sotto lo scalo sulla prima pietra

Nad umocnionym kamieniami brzegiem

guardavo come naviga via la scorza d'anguria.

Siedząc wpatrzyłem się w łupiny ślad –

Assorto nel mio destino avvertivo appena

Losu wędrówkę, i ledwie słyszałem

come ciarla la superficie e tace il profondo.

Szmer na powierzchni i milczenie dna.

Come se il Danubio fluisse dal mio cuore;

Jakby wprost z serca płynąc w dal przez wieki

era torbido, saggio, grande.

Dunaj był mądry, nieprżejrzysty, wielki.

Ogni onda e ogni moto era un sussulto

un tendere e afflosciarsi come i muscoli

Z jak muskuły, gdy zajęty pracą

quando l'uomo lavora lima batte

Człowiek piłuje, kuje, rąbie drwa,

fa mattoni di tufo, vanga.

Tak się napina, prycha i zatraca

Mi cullava anche, con delle favole come mia madre,

Ruch wahadłowy kołyszących fal -

lavava tutti i panni sporchi della città.

Jak matka, co mnie do snu kołysała,

Cominciava a gocciolare

Potem całego miasta brudy prała.

ma come fosse la stessa cosa, la pioggia smetteva.

E tuttavia come chi osserva la pioggia battente

Deszcz zaczął prószyć, lecz jakby mu było

da un anfratto - guardavo il circostante:

już wszystko jedno, co robi, więc znikł.

un venir giù monotono da parere eterno,

W ślad za tamtymi, co w grotach się kryjąc

incolore, ciò che si colorava, qua e là, era passato.

Śledzą ulewę, w niebo patrzę dziś:

Il Danubio era un continuo scorrere. E come un bimbo

Przeszłość, tęczowa niegdyś, apatycznie

nel fertile grembo incurante di una madre,

Opada w szarym deszczu na ulicę.

la schiuma giocava buona buona,

ridacchiandomi in faccia.

A Dunaj płynie ciągle. Jak niemowlę

E sulla corrente del tempo vacillava

Przy piersi matki, która błądzi gdzieś

come lapidi tombali in cimiteri cadenti.

Myślami, tak się kupiły koło mnie

2

Fale, wpadając w gaworzący śmiech,

Io mi son un che guarda da millant'anni

To znów na czasu prądach dygotały,

ciò che all'istante vede.

Jak cmentarz, w krzyży szeregach rozchwiały.

Un attimo, e lì è la totalità del tempo

che centomila avi guardano unitamente a me.

II

Vedo ciò che no  hanno veduto perché zappavano

Rzec można czuję, jakbym lat tysiące

uccidevano abbracciavano, facevano il dovuto.

Spoglądał na tc, co dostrzegam teraz.

E immersi nella materia loro vedono

W jednej sekundzie w całość czas się łączy,

(devo confessarlo) ciò che io non vedo.

Który wraz ze mną śledzą pokolenia.

Sapevano l'un dell'altro cose come gioia e tristezza;

a me il passato, a loro il presente.

Widzę to, czego oni nie widzieli,

Scriviamo versi - loro che tengono la mia matita

Bo zabijali, kochali, orali,

e io li sento, me ne ricordo.

A oni widzą, już w sokach materii.

3

Czego nie będą żywi oglądali.

Mia madre era di kun, mio padre per metà transilvano

e per metà, se non del tutto, rumeno.

Znamy się, jak się zna smutek ze szczęściem.

Dalla bocca di mia madre era dolce il cibo

Przeszłość jest moja, ich - obecne wody.

dalla bocca di mio padre era bello il vero.

Ołówkiem wodzą, gdy ja pisząc wiersze

Se mi muovo, sono loro che si abbracciano,

Czuję ich rękę i rozmyślam o nich.

il che talvolta mi rattrista -

è la vita che trascorre, e di questo io sono fatto. "Vedrai

III

quando non ci saremo più!... - così mi parlano.

Matka - Kumanka, ojciec - Sekler, w żyłach

Mi si rivolgono perché io sono già loro;

Krew miał rumuńską, może nawet czystą.

nel mio essere debole è così che sono forte,

Matka mnie słodkim mlekiem wykarmiła,

chi ricorda, sa di essere più dei molti

A ojciec - prawdą, którą mierzył wszystka.

perché fino alle cellule sono ogni avo -

Rodzice żyją w każdym moim ruchu.

sono l'Avo, che dal preesistente si moltiplica,

Gdy o nich myślę, robi mi się smutno –

felicemente mi fondo con mio padre e mia madre

Lecz to mijanie. Z tegośmy. Gdy w duchów

e a loro volta loro due si scindono

Świat popłyniemy, one znów przemówią.

così io mi moltiplico in un uno appassionato!

Sono il mondo - tutto, che era e ciò che è:

Przemówią, bo ja jestem nimi. Razem

le tante generazioni che vicendevoli si assalgono.

Związani zaraz czujemy się pewniej.

I conquistatori mi vincono da morti

Jeden wśród wielu, w ich wtopiony twarze

e la sofferenza dei vinti mi tormenta.

Jak w prapoczątkach byłem, jestem, będę.

Arpàd e Zalàn, Werboczi e Dòzsa -

Praprzodkiem jestem pomnożonym w wielu,

turchi tartari slavi rumeni in uno

Który rodziców kształty na się przyjął,

nel mio cuore, che già col passato è in debito

A oni znowu na dwoje się dzielą

e con un sereno futuro - ungheresi d'oggi!

I w taki sposób nieustannie żyję.

... Io voglio lavorare. E' già

pesante fatica dover confessare il passato:

Świat cały we mnie. Ta było, co widać:

al Danubio, alle tenere onde che abbracciano

Mnóstwo pokoleń walących o siebie.

presente passato e futuro.

Z przodkami ruszam ojczyznę zdobywać,

La lotta che hanno combattuto i nostri avi

Pobitych dziadów udręką się dręczę.

già il ricordo la discioglie in pace:

Arpad i Zalan, Werbőczi i Dózsa,

organizzare finalmente il daffare comune

Turcy, Tatarzy, Rumuni się kłębią

è lavoro nostro, e non è poco.

W sercu, które już przeszłości bezdroża

Z przyszłością w jedno łączy - nowych Węgrów.

Pragnę pracąwać. Już wystarczająca

Walka za swoje uznać, co minęło.

Fale Dunaju: wczoraj, dziś toczące

Płyną objęte ramionami miękko.

Tym wojnom, które toczyli przodkowie,

Wspomnienie nada pokoju granice.

Przyszliśmy, żeby godzić, co skłócone –

Niemała praca to na nasze życie.