Včera sa Jeseň šuchla cez Paríž.

I går kom Hausten lydlaust til Paris.

Po bulvári Saint Michele kradla sa,

Han smug seg inn på Boulevard Saint-Michel

v kanikule, pod míkvym haluzím,

og venta under skuggefulle tre

a so mnou stretla sa.

ein gloheit sommarkveld.

Mot Seinen vandra eg i ro og mak.

Práve som k Seine šiel a v duši mi

Og i mitt hjarta brann ein purpurglød,

pesničky ako raždie horeli,

eit rart, vemodig bål, ein liten song

čmudiace, smiešne, žiaľne, nachové,

som tala om min død.

že umriem vraveli.

Da nådde Hausten meg. Han kviskra tett,

så boulevarden dirra under meg.

Jeseň ma dostihla a šepla dač.’

Og spøkefulle blad baud opp til dans

Bulvárom Saint Michele to zachvelo.

langs varm og vindstill veg.

Zum, zum: po ceste lístie žartovné

Eit glimt: Min sommar sansa ingen ting

si poletovalo.

og Hausten flydde bort og lo av det.

Han kom. Og ingen veit det utan eg

Minúta: len čo Leto užaslo,

her under tunge tre.

z Paríža Jeseň ušla s chichotaním.

Tu bola, a že bola, viem len sám

pod lístím rozstonaným.