Včera sa Jeseň vkradla do Paríža,

I går kom Hausten lydlaust til Paris.

Po Boulevard Saint-Michel nečujne mihla sa

Han smug seg inn på Boulevard Saint-Michel

V letnej horúčave, pod tichým lístím

og venta under skuggefulle tre

A so mnou stretla sa.

ein gloheit sommarkveld.

Mot Seinen vandra eg i ro og mak.

Práve som k Seine cestu vážil

Og i mitt hjarta brann ein purpurglød,

V duši mi drobné chrastie-pesničky:

eit rart, vemodig bål, ein liten song

Dymiace, čudné, trudné, purpurové,

som tala om min død.

že umriem zneli.

Da nådde Hausten meg. Han kviskra tett,

så boulevarden dirra under meg.

Jeseň ma dostihla a niečo šepla

Og spøkefulle blad baud opp til dans

Boulevardom Saint-Michel to otriaslo

langs varm og vindstill veg.

Zum, zum; pozdĺž cesty žartovné

Eit glimt: Min sommar sansa ingen ting

Lístie lietalo.

og Hausten flydde bort og lo av det.

Han kom. Og ingen veit det utan eg

Minútka: Leto ešte nebolo v rozpakoch

her under tunge tre.

Jeseň z Paríža zmizla so smiechom.

Bola tu, a že tu bola, viem len sám

Pod raždím stonom.