Na rede de estrelas nos agitamos,

U zvezdanoj mreži se potucamo

peixes lançados á praia,

na obalu bačene ribe,

agonizamos no nada,

u ništa nam zjape usta,

seco vazio mordendo.

suh kosmos ujedaju.

Sussurrando, em vão chama

Zalud zove šapućeći

o perdido elemento,

izgubljen element,

entre pedras e cascalho,

jedan protiv drugog

penetrantes, sufocando,

gušeći među oštrim kamenjem, belutcima

uns contra os outros vivemos-morremos.

moramo živeti i umreti!

O coração sobressalta-se.

Zadrhtaju nam srca.

Entre irmãos nos debatemos,

Naše otimanje brata

que ferem e nos sufocam.

ozleđuje, davi.

Sobrepondo-se as vozes,

Na međusobno ziparenje

nem o eco nos responde;

ni eho ne odgovara;

matamos e combatemos,

bud-zašto se ubijamo

sem porquê, mas é preciso.

i ratujeme, ali moramo.

Expiamos, a expiação

Ispaštamo, ali naše ispaštanje

nem sequer é punição,

ipak nije kazna,

nem de nossos infernos poderemos

iz pakla nikakva patnja

resgatar um sofrimento.

nas ne spašava.

Em redes imensas nos agitamos

U ogromnoj mreži se potucamo

e á meia-noite, talvez,

i možda u ponoć

prato seremos á mesa

bićemo hrana na stolu

de pescador poderoso.

jednog silnog ribara.