Moskito flugas super la lago,

Szúnyog zirreg a tó fölött,

La rano magias moskiton

bűvöli a béka.

Ĝi vartas, ĝi forlugos

Alig várja, hogy elszálljon

Antaŭ la ŝtonon.

elé a zsombékra.

- Forflugu, venu, venu,

- Szállj már alább, gyere, gyere,

ne timu min, moskito!

ne félj tőlem, szentem!

Mi manĝis al vi

Szúnyogot én már náladnál

pli granda moskito.

nagyobbat is nyeltem.

Tiel instigas la moskiton,

Így biztatja a szúnyogot

la malsata rano,

meredt szemű béka,

kiam su lagon venas

amikor a tóra vetül

la omboro de cikonio.

a gólya árnyéka.

Ja la rano ne vidas, aŭdas:

Ám a béka se lát, se hall:

- Ne devas timi!

- Ne félj, szúnyog úrfi!

Ham, buŝkaptas, sed

Hamm, bekaplak, de hálából

Mi lernigas drivi.

megtanítlak úszni.

Ĝi saltas kaj la moskito

Ugrik is már, és a szúnyog

kvazaŭ ne estos.

mintha nem lett volna.

Ja la cikonio ne vane

De a gólya sem hiába

la lago estos.

szállott le a tóra.

Beko fulmas, al la klingo,

Csőre villan, mint a penge,

klakas, al la vipo:

csattan, mint az ostor:

kaptas la malsatan ranon,

nyakon csípi béka úrfit,

Kune kun la moskito.

s viszi szúnyogostól.