Szúnyog zirreg a tó fölött,

Moskito flugas super la lago,

bűvöli a béka.

La rano magias moskiton

Alig várja, hogy elszálljon

Ĝi vartas, ĝi forlugos

elé a zsombékra.

Antaŭ la ŝtonon.

- Szállj már alább, gyere, gyere,

- Forflugu, venu, venu,

ne félj tőlem, szentem!

ne timu min, moskito!

Szúnyogot én már náladnál

Mi manĝis al vi

nagyobbat is nyeltem.

pli granda moskito.

Így biztatja a szúnyogot

Tiel instigas la moskiton,

meredt szemű béka,

la malsata rano,

amikor a tóra vetül

kiam su lagon venas

a gólya árnyéka.

la omboro de cikonio.

Ám a béka se lát, se hall:

Ja la rano ne vidas, aŭdas:

- Ne félj, szúnyog úrfi!

- Ne devas timi!

Hamm, bekaplak, de hálából

Ham, buŝkaptas, sed

megtanítlak úszni.

Mi lernigas drivi.

Ugrik is már, és a szúnyog

Ĝi saltas kaj la moskito

mintha nem lett volna.

kvazaŭ ne estos.

De a gólya sem hiába

Ja la cikonio ne vane

szállott le a tóra.

la lago estos.

Csőre villan, mint a penge,

Beko fulmas, al la klingo,

csattan, mint az ostor:

klakas, al la vipo:

nyakon csípi béka úrfit,

kaptas la malsatan ranon,

s viszi szúnyogostól.

Kune kun la moskito.