Kiam oni forlasis,

Mikor elhagytak,

Kiam mi kaduke portos mia animo,

Mikor a lelkem roskadozva vittem,

Mallaŭte kaj abrupte

Csöndesen és váratlanul

Ĉirkaŭprenis la Dio.

Átölelt az Isten.

Ne per trombono,

Nem harsonával,

Sed venis per laŭte, vera preno,

Hanem jött néma, igaz öleléssel,

Ne venis bela, fajra tago

Nem jött szép, tüzes nappalon

Sed milita nokturno.

De háborús éjjel.

Kaj blindiĝis oni,

És megvakultak

Vantaj okuloj. Mia juneco mortis,

Hiú szemeim. Meghalt ifjúságom,

Sed lin, la lumon, eminento.

De őt, a fényest, nagyszerűt,

Mi eterne vidis.

Mindörökre látom.