La alveno de Dio

Kiam oni forlasis,

Kiam mi kaduke portos mia animo,

Mallaŭte kaj abrupte

Ĉirkaŭprenis la Dio.

Ne per trombono,

Sed venis per laŭte, vera preno,

Ne venis bela, fajra tago

Sed milita nokturno.

Kaj blindiĝis oni,

Vantaj okuloj. Mia juneco mortis,

Sed lin, la lumon, eminento.

Mi eterne vidis.