Ze wandelen, ze gaan in het park zitten, komen naar buiten, keren

Sétálnak, kiülnek a parkba, kijönnek, a Nap, a

hun gezicht naar de Zon, de Zon, ze gaan zitten, gaan

Nap felé fordítják az arcukat, leülnek, le-

liggen op het gras, lopen rond tussen de struiken

fekszenek a fűre, járkálnak a bokrok között,

praten zachtjes, langzaam, zo naast elkaar

halkan beszélgetnek, lassan, egymás mellett,

en lachen soms ook, iemand lacht scherp

néha nevetnek is, valaki élesen nevet,

of ze zitten wat op een bankje naar het water te kijken

vagy ücsörögnek egy padon, nézik a vizet,

dat beetje wind over het water, zoals het rimpelt,

a kis szelet a vízen ahogy fodrozódik,

ze blijven staan onder de bomen, een vogelgeluid

megállnak a fák alatt, valami madárhang,

en wat een sterke geuren, of het Daar bestaat en

micsoda erős illatok, hogy van-e ott ő, és

hoe het moet zijn dat het stinkt en vuil is en rot

hogyan legyen, bűzös és piszkos és rohadt,

en dat het tenslotte niet uitmaakt waarmee jullie spelen

hogy végül is mindegy, mivel játszanak,

dan onderzoeken ze de knoppen, betasten de stammen

aztán a rügyeket vizsgálják, megtapogatják a fák

van de bomen en praten daarover of zwijgen

törzsét, ezekről beszélgetnek vagy hallgatnak,

over de bomen, de struiken en wat dat voor gras is

a fákról, bokrokról, hogy az miféle fű,

en over het water, de Zon en de Wind, deze dingen.

a vízről, a Napról meg a szélről, ezekről.