’Megvan-e még’, mint keltünk hajnalonta

’Is hij er nog’, zoals we vroeg in de ochtend om

háromkor, négykor úgy öt éve nyáron?

drie, vier, zo’n vijf jaar geleden, ’s zomers opstonden?

Jön évre év csak, mint ha egy se volna,

Alsof het er niet één zou zijn, zo gaan jaar na jaar om,

és mintha nem maradna semmi más nyom,

en of er geen ander spoor achterbleef dat we vonden:

csupán a kérdés szála, szétsodorva,

slechts de draden van de vraag, uiteengerafeld, rondom

a tova-élő emlékezetében –

de overlevende, in zijn herinnering, –

és barnás feketéllőn egy verébszem

en bruin-zwart met de blauwe ooglidsluiting

kék szemhéj – húnyásával jönne álmom,

van een mussenoog zou mijn droom komen, uitmonden

s ott lennék már, hol lesz talán egészem.

in waar ik ben, misschien waar mijn volledigheid naar toeging.

Miféle töredékekbe botolva

Over wat voor brokstukken struikelend gebeurt het,

történik, ha keresem se nem találom?

wanneer ik op zoek ben, maar het niet vinden kan?

Talán majd lemegyek a Duna-partra,

Misschien ga ik naar de Donau-oever en het

és hiába nézek végig a fákon,

is tevergeefs dat ik langs de bomen kijken kan,

szárnyon-se-már tovalebbent a sorsa,

zijn lot zweefde op niet-eens-vleugels, net,

s én meg csak reménykedem, hogy bevégzem –

en ik hoop alleen dat ik aan mijn einde kom –

kérem, hadd ne éljek nélküle én sem,

laat ik zonder hem niet hoeven leven, daar vraag ik om

kettőnk helyet lehessen végre szálltom,

laat mijn vlucht er een van twee zijn als het kan,

ne kerekedjék, hiányosan, évem.

zodat ik het groeien van onvolledige jaren voorkom.

Ki hitte, hogy így lesz! Addig naponta

Wie had gedacht dat het zo zou zijn! Tot dan

hallottam az apró zajt; mintha másom

hoorde ik de kleine geluiden elke dag

hallotta volna, úgy érzem ma. Sorra

alsof iets anders het had gehoord van

elcsöndesül minden: ő, mi; tovább von

mij, zo voel ik het nu. Alles valt stil op een rij, zag

egy vonalat az új-a-szele porba

ik: hij, wij; er wordt een lijn getrokken in het stof van

az a változás, melytől, tudom, éjten

de nieuwe-wind, dat is de verandering waardoor ik’s nachts

felébredek majd, és hiába nézem

zal ontwaken, weet ik, en tervergeefs straks

az órát, nem lesz ’oly hajnali három’,

zal kijken naar de klok, het wordt geen ’zo’n uur of drie’, ach

borulj rám, kékség, azt kell még megélnem.

bedek mij, blauwheid, beleven moet ik dat nog straks.