Újra vakhomályban, újra a láp

Weer in het blinde donker, weer in het grensgebied

határövezetében, mintha én magam

van het moeras, alsof ik zelf degene ben

lennék az aki nincs. Nyújtott karokkal

die er niet is. Met gestrekte armen probeer ik

próbálom kikerülni a fatörzsek

de klappen van de boomstammen

ütését, az alacsony ágakat,

te ontwijken, de lage takken, ik laat

lábam csúsztatva síkos agyagon

mijn voeten glijden in de gladde klei om de kuilen

a gödröket, sárral kevert vizet

te vermijden, het modderige water

melyben, ha elesem, megfulladok.

waarin ik zal verdrinken als ik val.

A hitetlenség holtvidéke ez.

Dit is het dode landschap van het ongeloof.

Mégis: a láthatatlan csillanásért,

En toch, voor die onzichtbare schittering,

a reményért reménytelen magam

voor de hoop, verzoek ik zelfs het water

mélyén megkísértem a kút vizét is.

in de diepe bron van mijn wanhopige ik.