A: Het verleden komt nooit ten einde. Het heden
A:
– dat is ook het verleden, vermomd.
Roestige wasteil aan de voet van de nog bladloze
A múltnak sosincs vége. A jelen
vlierbessenstruik, papieren zak, in de lucht geblazen
door de vochtige winden van de vastentijd, zwart weefsel
– az is a múlt, álöltözetben.
van takken zich vastklampend aan de hemel,
hun tweelingbroers, de wortels in de grond –
Rozsdás lavór a még levéltelen
dezelfde lente sinds tien jaar, veertig jaar:
nooit komt een einde aan wat ik lief heb gehad.
bodzabokor tövében, vizes böjti szelekben
B: Maar de tijd valt als een guillotine omlaag.
fölszárnyaló papírzacskó, az égbe
Tussen verleden en heden is er het in bloed
glijdend lemmet. Het shirt, door de wind weggewaaid,
kapaszkodva az ágak fekete szövedéke,
en dat nu onder de seringenstruik ligt,
vliegt niet weer terug naar de waslijn.
földmélyi ikreik, a gyökerek lenn –
En als iemand een sigaret aansteekt dichtbij
de lekkende gasleiding,
ugyanaz a tavasz tíz éve, negyven éve:
is er geen weg terug vanuit het brandende heden naar het verleden,
twee losstaande kontinenten zijn het ’niet meer’ en het ’nog niet’.
soha nem múlik el, amit szerettem.
A: Zoals de landmijn veertig jaar lang wacht
B:
in het woeste onkruid
op de hand die zijn ziel, de ontploffing, ontketent,
De az idő, mint nyaktiló, lesújt.
zoals dode lente spookt in nieuwe lente,
tientallen jaren in ijsschotsen opsluitend
Múlt és jelen közt ott a vérben
zo blijven haat, liefde wachten,
tot er een nieuw mes zeurt in de oude wond:
sikló penge. A póló, amit a szél lefújt,
nooit gaat de liefde voorbij,
net zomin als haat voorbij kan gaan.
s most ott hever az orgonabokor tövében,
B: Donkere wormen in het stof, zoals vroeger: notenbloesem.
nem röppen vissza a kötélre újra.
Maar dit is niet hetzelfde stof, en niet die notenboom.
De spin die hier op en neer rent op de wand
S ha valaki cigarettára gyújt a
van het bad, en de spin die net in de gootsteen is afgevloeid,
zijn hetzelfde, maar niet dezelfde.
szivárgó gázcső közelében,
Geen list van de genen brengt je dode moeder
terug, hoogstens de droom.
a lángoló jelenből nincs visszaút a múltba,
Wat het donker van de gevoelens één lijkt te maken
is vreemd en velerlei in het daglicht.
két külön kontinens a „már nem” és a „még nem”.
A: Maar wat bij daglicht vreemd is,
A:
wacht op je in het donker, sinds de eeuwigheid bekend.
Buiten schuimt, kookt de tijd weg, maar binnen
Ahogy az akna negyven éven át
kan iets zich onmogelijk veranderen,
nooit. Boven de tuin van de ouderdom
ott vár a sűrű gazban
schijnt de maan van de kindertijd steeds helderder,
er is niet eens een heden, alleen vermomd verleden:
a kézre, mely kioldja lelkét, a robbanást,
de oude wond zal nooit genezen.
Ik houd van degene van wie ik altijd heb gehouden.
ahogy a holt tavasz kísért az új tavaszban,
jéglapba zárva évtizedeket
kivár a gyűlölet, a szeretet,
amíg új kés sajog a régi sebben:
soha nem múlik el a szeretet,
ahogy nem múlik el a gyűlölet sem.
B:
Sötét hernyók a porban, mint rég: dióvirág.
De ez nem az a por, és nem az a diófa.
A pók, amelyik itt rohan le-föl a kád
falán, meg amelyik lefolyt a lefolyóba,
ugyanolyan, de nem ugyanaz mégse.
Halott anyád a gének semmilyen cselvetése
nem hozza vissza, legfeljebb az álom.
Amit egynek mutat az érzések sötétje,
idegen és sokféle napvilágon.
A:
De ami napvilágnál idegen,
ott vár rád a sötétben, öröktől ismerősen.
Kinn habzik, elforr az idő, de benn
valami nem bír megváltozni mégsem
soha. A vénkor udvara felett
a gyermekkor holdja mind fényesebb,
nincs is jelen, csak múlt álöltözetben:
soha nem gyógyul be a régi seb.
Azt szeretem, akit mindig szerettem.