A:
A: Het verleden komt nooit ten einde. Het heden
– dat is ook het verleden, vermomd.
A múltnak sosincs vége. A jelen
Roestige wasteil aan de voet van de nog bladloze
vlierbessenstruik, papieren zak, in de lucht geblazen
– az is a múlt, álöltözetben.
door de vochtige winden van de vastentijd, zwart weefsel
van takken zich vastklampend aan de hemel,
Rozsdás lavór a még levéltelen
hun tweelingbroers, de wortels in de grond –
dezelfde lente sinds tien jaar, veertig jaar:
bodzabokor tövében, vizes böjti szelekben
nooit komt een einde aan wat ik lief heb gehad.
fölszárnyaló papírzacskó, az égbe
B: Maar de tijd valt als een guillotine omlaag.
Tussen verleden en heden is er het in bloed
kapaszkodva az ágak fekete szövedéke,
glijdend lemmet. Het shirt, door de wind weggewaaid,
en dat nu onder de seringenstruik ligt,
földmélyi ikreik, a gyökerek lenn –
vliegt niet weer terug naar de waslijn.
En als iemand een sigaret aansteekt dichtbij
ugyanaz a tavasz tíz éve, negyven éve:
de lekkende gasleiding,
is er geen weg terug vanuit het brandende heden naar het verleden,
soha nem múlik el, amit szerettem.
twee losstaande kontinenten zijn het ’niet meer’ en het ’nog niet’.
B:
A: Zoals de landmijn veertig jaar lang wacht
in het woeste onkruid
De az idő, mint nyaktiló, lesújt.
op de hand die zijn ziel, de ontploffing, ontketent,
zoals dode lente spookt in nieuwe lente,
Múlt és jelen közt ott a vérben
tientallen jaren in ijsschotsen opsluitend
zo blijven haat, liefde wachten,
sikló penge. A póló, amit a szél lefújt,
tot er een nieuw mes zeurt in de oude wond:
nooit gaat de liefde voorbij,
s most ott hever az orgonabokor tövében,
net zomin als haat voorbij kan gaan.
nem röppen vissza a kötélre újra.
B: Donkere wormen in het stof, zoals vroeger: notenbloesem.
Maar dit is niet hetzelfde stof, en niet die notenboom.
S ha valaki cigarettára gyújt a
De spin die hier op en neer rent op de wand
van het bad, en de spin die net in de gootsteen is afgevloeid,
szivárgó gázcső közelében,
zijn hetzelfde, maar niet dezelfde.
Geen list van de genen brengt je dode moeder
a lángoló jelenből nincs visszaút a múltba,
terug, hoogstens de droom.
Wat het donker van de gevoelens één lijkt te maken
két külön kontinens a „már nem” és a „még nem”.
is vreemd en velerlei in het daglicht.
A:
A: Maar wat bij daglicht vreemd is,
wacht op je in het donker, sinds de eeuwigheid bekend.
Ahogy az akna negyven éven át
Buiten schuimt, kookt de tijd weg, maar binnen
kan iets zich onmogelijk veranderen,
ott vár a sűrű gazban
nooit. Boven de tuin van de ouderdom
schijnt de maan van de kindertijd steeds helderder,
a kézre, mely kioldja lelkét, a robbanást,
er is niet eens een heden, alleen vermomd verleden:
de oude wond zal nooit genezen.
ahogy a holt tavasz kísért az új tavaszban,
Ik houd van degene van wie ik altijd heb gehouden.
jéglapba zárva évtizedeket
kivár a gyűlölet, a szeretet,
amíg új kés sajog a régi sebben:
soha nem múlik el a szeretet,
ahogy nem múlik el a gyűlölet sem.
B:
Sötét hernyók a porban, mint rég: dióvirág.
De ez nem az a por, és nem az a diófa.
A pók, amelyik itt rohan le-föl a kád
falán, meg amelyik lefolyt a lefolyóba,
ugyanolyan, de nem ugyanaz mégse.
Halott anyád a gének semmilyen cselvetése
nem hozza vissza, legfeljebb az álom.
Amit egynek mutat az érzések sötétje,
idegen és sokféle napvilágon.
A:
De ami napvilágnál idegen,
ott vár rád a sötétben, öröktől ismerősen.
Kinn habzik, elforr az idő, de benn
valami nem bír megváltozni mégsem
soha. A vénkor udvara felett
a gyermekkor holdja mind fényesebb,
nincs is jelen, csak múlt álöltözetben:
soha nem gyógyul be a régi seb.
Azt szeretem, akit mindig szerettem.