Szénásszekér ment át az éjszaka
Een hooiwagen reed vannacht door de stad,
a városon, az utcánkon, fehér
door onze straat, in het witte maanlicht, –
holdfényben, – óh hogy felfigyeltek a
o, wat keken de muffige huizen
fülledt házsorok! Hogy nyujtóztak és
daarvan op! Hoe rekten de kwijnende
sóhajtoztak a roncs körúti fák!
bomen op de boulevard zich zuchtend!
Szénásszekér ment át a városon.
Een hooiwagen reed vannacht door de stad.
Jött és továbbment: úszott, lebegett
Hij kwam en reed verder, bijna zwevend
az édes szagban, amely vele jött,
in de zoete geur die hij met zich mee bracht,
úszott a fényben, úszott és mesélt –
zwevend in het licht, zwevend en vertellend –
nekem mesélt! Nekem hozta el a
hij vertelde aan mij! Hij bracht mij de
falusi holdat, tömzsi tücsköket,
maan boven ons dorp, stevige krekels,
lompos komondort, rétet, aratók
ruige komondors, weiden, schallende
bőtorkú dalait, mezei nők
liederen van maaiers, de bruine huid
barna bőrét, ekét és vödröket,
van boerenvrouwen, ploegen en emmers,
cigány nyirettyűt, dünnyögő dudát,
zigeunermuziek, mompelende doedels,
hozta magával emlékeimet,
hij bracht mij al mijn herinneringen:
utánam hozta kormosderekú
de gloed van de zon in de ogen van
bikák szemében az erős napot,
felle stieren met roetzwarte lijven,
a trágyát és az egek árvizét,
mest en kletterende regenbuien,
a záporban felfrissült dombokat,
heuvels opgefrist door een zomervlaag,
kegyetlen munkát, erőt, szigorú
zwoegende arbeid, kracht en gestadig
kitartást, – mindent utánam hozott!
volharden, – dit alles voerde hij mee!
Visszahozott mindent, s míg áthaladt
hij bracht mij alles weer. En terwijl hij
a villanyfényes, síri városon,
voortreed door de elektrisch verlichte
az éjszaka körútján: szívdobogva
droeve stad, langs de heerbaan van de nacht,
hallgattam, hogy nőnek köröttem a
hoorde ik met kloppend hart hoe om mij heen
fák, füvek, erdők, s távol ormokon
de bomen, grassen en bossen groeiden,
roppant testét végigterítve hogy
en hoe op verre spitsen, ’t geweldig
lélegzik ős álmában a hegyek
lijf gestrekt, de oerslaap slapend, ademde
tölgyhomlokú, bozontos istene.
de ruigbehaarde god der bergen met
zijn eikenhouten, knoestige voorhoofd.