Minden évben meghal, megszületik,

Elk jaar sterft hij en wordt hij geboren,

de létezése nem hal meg a télben.

maar zijn bestaan sterft niet in de winter.

És mégis halandó: ág-koronáját

En toch is hij sterfelijk: zijn takkenkroon

egyszer majd széttöredezi a szél

zal ooit verbrokkeld worden door de wind

mely még sehol sincs. Törzsét széthasítja

die nu nog nergens is. Zijn stam zal gekliefd worden

egy villám, mely még alszik az időben.

door een bliksem die nog slaapt in de tijd.

Ahogy elmúlása a létezésben,

Zoals zijn vergaan in het bestaan,

ahogy őbenne a tél és tavasz

zoals het pulseren van winter en lente

lüktetése. Ahogy önmaga tudása a csend

in hemzelf. Zoals het weten van zichzelf in de heelheid

teljességében. Több mint a szavak

van de stilte. Het is meer dan het suizen

hálóján áthulló levelek surrogása.

van bladeren vallend door het net van de woorden.

Nem időben gyökerező teremtmény.

Een schepsel, niet in de tijd geworteld.