De boom

Elk jaar sterft hij en wordt hij geboren,

maar zijn bestaan sterft niet in de winter.

En toch is hij sterfelijk: zijn takkenkroon

zal ooit verbrokkeld worden door de wind

die nu nog nergens is. Zijn stam zal gekliefd worden

door een bliksem die nog slaapt in de tijd.

Zoals zijn vergaan in het bestaan,

zoals het pulseren van winter en lente

in hemzelf. Zoals het weten van zichzelf in de heelheid

van de stilte. Het is meer dan het suizen

van bladeren vallend door het net van de woorden.

Een schepsel, niet in de tijd geworteld.