Wanneer de avond als een zachte deken

Když soumrak náhle mávne nad světem

van donker glad fluweel, die wordt gespreid

svou přikrývkou, svým černým sametem

door een reusachtige voedster,

a jako chůva, celá úzkostlivá,

de aarde weer langzaam bedekt,

postupně pod ni naši zemi skrývá

zo behoedzaam dat geen grashalm

tak hebce, že se stéblo ani dřík

buigt onder dat donzen dek,

nepohne na jediný okamžik

geen kroonblad kreukelt

a nezvrásní se ani plátky květu,

en het sierlijke vleugelpaar van de vlinder

neposkvrní se duha na křídlech

het regenboogkleurig email niet verliest

motýlů, již si po svém křehkém letu

en uitrust in de schaduw van

hoví v té roušce něžné jako dech,

dit luchtig glad fluweel waarvan

dech beztížnosti, měkký, hebký plyš,

zelfs vlinders het gewicht niet voelen,

tak vláčný, že ho ani necítíš,

dan kunt ge gaan waarheen ge wilt,

i kdybys vyhledal v té hodině

thuisblijven in uw bruine trieste kamer,

svůj smutný pokoj, bloudil v cizině,

of in een koffiehuis met strakke ogen volgen

seděl si v kavárně a hleděl ven

hoe de ene gaslamp na de andere gaslamp

na slunce pouličních luceren,

geelglanzend wordt aangestoken

psa po boku, se díval k měsíci,

of, moegelopen door de heuvels, met uw hond

ve křoví mhouře unavené oči,

door het lover kijken naar de luie maan

nebo jel po vyprahlé silnici

of op een stofbedekte landweg rijden

a na kozliku podřimoval kočí,

achter de koetsier die knikkebolt en slaapt

prožíval závrať v kupé expresu,

of deinen op het voordek van een schip

na lodi kolébavých otřesů,

dat zeeziek maakt of in de kussens van een trein

toulal se městy jen tak nazdařbůh,

of dwalen door een onbekende stad,

z nároží obdivoval jejich ruch,

een hoek om slenteren en vol bewondering

třídy, jež mizí do úběžníků,

kijken naar het ver verschiet van straten

dvojřad lamp na okraji chodníků,

met hun dubbele rij van lichten

anebo v Rivě, tam, kde vlny drobí

of aan de kade in de havenbuurt waar het water

v opále lesků všechny plameny,

in een spiegelbeeld met mat opaal het licht versplintert

proplakal by ses do pradávné doby

mijmerend denken aan een ver verleden,

a zavzpomínal sladce zmatený

zachte droefgeestige herinnering

tou divotvornou lampou starých časů,

aan een voorbije jeugd die als een toverlamp

v níž je i není bohatství a tíže,

een beeld weerkaatst en toch weer niet weerkaatst,

jež nikdy nezůstane bez ohlasu,

herinneringen die nooit koel zijn en

zavzpomínal a hlavu schýlil níže

die een last zijn en toch rijkdom zijn:

k podlaze z mramoru, co zrcadlí

uw hoofd, zwaar van herinneringen, kunt ge daar

svět s jeho půvaby i lákadly,

op het marmer of de aarde laten rusten,

stín bázně by se vloudil do úžasu.

maar wandelend tussen schoonheid en lust

K čemu je hledět na takovou krásu,

voelt ge steeds die lafhartige gedachte:

pomyslíš si ty, osiřelý tvor,

waartoe al die schoonheid?

k čemu je mramor, voda hebce vláčná,

steeds blijft ge, verlaten, denken:

soumraky, stromy, sametová mračna,

waartoe dit fluwelige water en dit bonte marmer,

plující za obzor, i věnce hor,

waarom de avond, deze gevleugelde deken

brázdy vod neoseté hospodáři,

waarom de heuvels en waarom het lover

příliv i stoka, oceán i kal,

en de zee, waarin geen zaaier zaait,

oblaka, Danaovny s tesknou tváří,

waarom de sloot, waarom eb en vloed

Sisyfův balvan slunce, jež nám září,

en de wolken, trieste Danaïden

hlas vzpomínek, proč, kde se tady vzal?

en de zon, die brandende Sysifussteen?

K čemu jsou lampy, luna, k čemu míra

waarom de herinnering en het verleden,

věčného času, který neumírá,

waarom de lampen en de manen,

anebo pohleď na mez, na úval,

waarom de oneindige tijd?

na útlý stonek, za noci i za dne

of neem als voorbeeld de kleine grashalm:

roste, proč roste, zanedlouho zvadne,

waarom groeit gras als het toch verdort,

ale proč zvadne, poroste-li dál?

waarom verdort het als het toch weer groeit?