Wanneer de avond als een zachte deken
Midőn az est, e lágyan takaró
van donker glad fluweel, die wordt gespreid
fekete, síma bársonytakaró,
door een reusachtige voedster,
melyet terít egy óriási dajka,
de aarde weer langzaam bedekt,
a féltett földet lassan eltakarja
zo behoedzaam dat geen grashalm
s oly óvatosan, hogy minden füszál
buigt onder dat donzen dek,
lágy leple alatt egyenessen áll
geen kroonblad kreukelt
és nem kap a virágok szirma ráncot
en het sierlijke vleugelpaar van de vlinder
s a hímes lepke kényes, dupla szárnyán
het regenboogkleurig email niet verliest
nem sérti a szivárványos zománcot
en uitrust in de schaduw van
és ugy pihennek e lepelnek árnyán,
dit luchtig glad fluweel waarvan
e könnyü, síma, bársonyos lepelnek,
zelfs vlinders het gewicht niet voelen,
hogy nem is érzik e lepelt tehernek:
dan kunt ge gaan waarheen ge wilt,
olyankor bárhol járj a nagyvilágban
thuisblijven in uw bruine trieste kamer,
vagy otthon ülhetsz barna, bús szobádban,
of in een koffiehuis met strakke ogen volgen
vagy kávéházban bámészan vigyázd,
hoe de ene gaslamp na de andere gaslamp
hogy gyujtják sorban a napfényü gázt;
geelglanzend wordt aangestoken
vagy fáradtan, domb oldalán, ebeddel
of, moegelopen door de heuvels, met uw hond
nézzed a lombon át a lusta holdat;
door het lover kijken naar de luie maan
vagy országuton, melyet por lepett el,
of op een stofbedekte landweg rijden
álmos kocsisod bóbiskolva hajthat;
achter de koetsier die knikkebolt en slaapt
vagy a hajónak ingó padlatán
of deinen op het voordek van een schip
szédülj, vagy a vonatnak pamlagán;
dat zeeziek maakt of in de kussens van een trein
vagy idegen várost bolygván keresztül
of dwalen door een onbekende stad,
állj meg a sarkokon csodálni restül
een hoek om slenteren en vol bewondering
a távol utcák hosszú fonalát,
kijken naar het ver verschiet van straten
az utcalángok kettős vonalát;
met hun dubbele rij van lichten
vagy épp a vízi városban, a Riván,
of aan de kade in de havenbuurt waar het water
hol lángot apróz matt opáltükör,
in een spiegelbeeld met mat opaal het licht versplintert
merengj a messze multba visszaríván,
mijmerend denken aan een ver verleden,
melynek emléke édesen gyötör,
zachte droefgeestige herinnering
elmúlt korodba, mely miként a bűvös
aan een voorbije jeugd die als een toverlamp
lámpának képe van is már, de nincs is,
een beeld weerkaatst en toch weer niet weerkaatst,
melynek emléke sohse lehet hűvös,
herinneringen die nooit koel zijn en
melynek emléke teher is, de kincs is:
die een last zijn en toch rijkdom zijn:
ott emlékektől terhes fejedet
uw hoofd, zwaar van herinneringen, kunt ge daar
a márványföldnek elcsüggesztheted:
op het marmer of de aarde laten rusten,
csupa szépség közt és gyönyörben járván
maar wandelend tussen schoonheid en lust
mégis csak arra fogsz gondolni gyáván:
voelt ge steeds die lafhartige gedachte:
ez a sok szépség mind mire való?
waartoe al die schoonheid?
mégis csak arra fogsz gondolni árván:
steeds blijft ge, verlaten, denken:
minek a selymes víz, a tarka márvány?
waartoe dit fluwelige water en dit bonte marmer,
minek az est, e szárnyas takaró?
waarom de avond, deze gevleugelde deken
miért a dombok és miért a lombok
waarom de heuvels en waarom het lover
s a tenger, melybe nem vet magvető?
en de zee, waarin geen zaaier zaait,
minek az árok, minek az apályok
waarom de sloot, waarom eb en vloed
s a felhők, e bús Danaida-lányok
en de wolken, trieste Danaïden
s a nap, ez égő szizifuszi kő?
en de zon, die brandende Sysifussteen?
miért az emlékek, miért a multak?
waarom de herinnering en het verleden,
miért a lámpák és miért a holdak?
waarom de lampen en de manen,
miért a végét nem lelő idő?
waarom de oneindige tijd?
vagy vedd példának a piciny füszálat:
of neem als voorbeeld de kleine grashalm:
miért nő a fű, hogyha majd leszárad?
waarom groeit gras als het toch verdort,
miért szárad le, hogyha újra nő?
waarom verdort het als het toch weer groeit?